بايد بدن را با استفاده از آب انگور ، آب هويج ، آب شلغم ، آب ترب ، آب‌پرتقال و امثال آن و يا با شير بريده از اخلاط زيانبخش پاك كرد و سپس به درمان پرداخت . استفاده از آب ترب و آب شلغم ، بخصوص بعد از صرف غذا ، توصيه مىشود . اين مواد آب بدن را فزونى بخشيده ، ايجاد حرارت نموده و مواد لازم غذائى و ويتامين‌هاى گياهى را به بدن مىرسانند . يادآور مىشوم كه معمولا تعداد اين‌گونه بيماران به نسبت زياد است . شايد علت اين باشد كه پزشكى نوين به اثر طبائع گوناگون اعتقاد نداشته و بنابراين همه بيماران را با هر نوع طبيعتى ، يكسان و به يك روش تحت درمان قرار مىدهد . ازاين‌رو غالبا نيز نتايج دلخواه حاصل نگرديده ، مدت درمان به دراز كشيده ، بيمار دچار حالات عصبى شده و هزينه گزافى را هم بايد متحمل گردد ، زيرا عدم توجه به طبيعت همواره نمىتواند كاميابى در پى داشته باشد . اين قبيل مرضى بعد از صرف غذا لازمست مدتى استراحت كنند تا آب خوراك جذب بدن شده و كمتر عرق كنند و نتيجتا آب در بدن باقى بماند . براى لينت مزاج داروئى به كار برده شود كه رطوبت را به خود نكشد و دفع نكند . مسهل‌هاى مصنوعى همچون سولفات دو سود نبايد به كار گرفته شوند زير آب بدن را خارج ساخته و مضر واقع مىگردند . مسهل اين بيماران بايد از نوع طبيعى همانند روغن زيتون ، اسپرزه ، آلو ، فلوس ، خاكشير و تخم كتان بوده و نهايتا در صورت اقتضاء تنقيه از روغن زيتون و نظاير آن نمايند . پاره‌اى اوقات « رطوبت و بلغم » در بعضى از اعضاى بدن بيشتر تجمع مىيابد ، مخصوصا در ناحيه شكم كه برآمده و بزرگ مىگردد . در واقع شكم پيه مىآورد . براى جلوگيرى و درمان به روش و آزمايش اينجانب استفاده از مقل ازرق ، مرمكى ، سقز ، كندر ، مصطكى ، قندرون ، سياهدانه ، رازيانه و زنيان مؤثر مىباشد ، زيرا شكم را كوچك نموده و مانع حجيم شدن آن مىگردند . همچنين ساير اعضائى را هم كه در اثر « بلغم و رطوبت » بطور بىتناسب بزرگ شده باشند با اين داروى طبيعى مىتوان تا حدى به حال طبيعى درآورد . به تجربه من استحمام در آب اسك لاريجان نيز علاوه بر آنكه اخلاط را دفع مىسازد از حجم و وزن بدن هم مىكاهد . موارد بالا كلا بررسى و تحقيقاتى است كه اينجانب كرده‌ام و