هيتو تندوتيز بده خو آتشه * لاب بزه به سيم آخر خودشه اى چى بختى بو خدايا ، مه بداى ؟ * اى چىجور زيندگه آخر ، مه هداى ؟ ايته مرداكم دانم بىچنگ و موشت * نه مىآبه ، نه مىنونه ، نه مىپوشت اونه ديل خوشه ، كه او اداره چى * گونه كارمندى ، خيال كونى هچى ؟ ته كى هرگيز « حاجى گول » كورى نداى * اى لوغاز خونن تى امرا ده نماى شاربانو گب زنه جى ، سيرا نبو * بيچاره هيطورى گود ، هاگو واگو « حاجى گول » هچى امئنه پُز دنه * گورشه هيزارتومونى مه زنه شاربانو كوتا امه‌نه شى نبو * خيلى گب حله اونه سينه دبو « حاجى گول » هرچى خوشه جادانه ، جا * زيندگونه گودنم ، را دانه ، را صد تومن پول الونى دنه تى جوف * ايسه تو هى بگو : پورگويى موقوف امه ابرو حاجى گول در خطره * مرده‌شور ، اى زيندگونى ببره حاجى گول ، مردى بوتن ، زنى بوتن * زن وزاكه راضى داشتنى بوتن * يك دفه اينه كى ، دروازه وابو * اونه مرداى ، حاجى گول پيدا بوبو اونه دس پوره اثاث ، گاز خاله و از * نيه مثل اينكه بىبند و براز سر و وض چاگوده ، اطّو بكشه * كازرونى كت و شلوار بپوشه تر و تازه عطر و اودكلن بزه * گول مريم خوشه سينه سر ، فزه * شاربانو خشكازه تا اونه بده * ديله من بوته ، خدايا ! او ده كه ؟ حاجى گول و ايجوره كيا بيا ؟ * حاجى گول و ايجوره كفش و كلا ؟ حاجى گول او حاجى گول نئى بيدنى * يدفا ، ترقّى بوده اوينى ؟ * چوشمونه ترس و نبه جى واگوده * پيشاپيش حاجى گوله نيگابوده خبرى نئى بده از حاجى خو وَر * چاله جام ، گليم كته بىدرد سر ساعته تا اونه چوشمون فكته * اونه دوزارى هوسا تا بكته بوته پس اوشونه خوبدم همه ؟ * حاجى گول حاله اداره جى نمه ؟ برگردان به فارسى حاجى گل شهربانو هنگام نماز ظهر و وقت اذان . . . * دست برداشت از كار ، نفس‌نفس‌زنان از روى چهارپايه چوبى برخاست * لباس‌ها را « كُر » نزده پاى چاه انداخت او كه از صبح شستشو مىكرد * مىخواست ديگر خودش را بالا برساند هن‌هن‌كنان ، افتان و خيزان * رساند خودش را گوشهء ايوان اما ديد ديگر پايش راه نمىرود * همانجا به ناچار سر پايش نشست ! به محض اينكه آتش خودش را تندوتيز ديد * يكسره خودش را به سيم آخر زد اين چه بختى بود خدايا كه به من دادى * اين چه‌جور زندگى است آخر كه به من دادى يك شوهر هم دارم بىعرضه ، پخمه ! * نه آب من ، نه نان من و نه پشت و پشتيبان من است دلش خوش است كه اداره‌چى است * مىگويد كارمندى خيال مىكنى دست كم گرفته مىشود ترا كه هرگز « حاجى گول » كسرى نداد * اين گونه لغزخوانى با تو ديگر نمىآيد ! * شهربانو از صحبت كردن سير نمىشد * بيچاره همينطورى بگومگو مىكرد حاجى گول بيخودى اين ميانه پُز مىدهد و قيافه مىگيرد * آروغ هزارتومانى مىزند و وانمود مىكند كه مرفّه است * شهربانو كوتاه‌آمدنى نبود * خيلى حرف حالا حالا در سينه‌اش براى گفتن داشت حاجى گول ! هرچيزى براى خودش جا دارد ، جا . . . * زندگى كردن هم ، راه دارد ، راه صد تومان پول الآن در جيب تو نيست