احمد منزوى
1638
فهرستواره كتابهاى فارسى ( فارسى )
مشترك 8 / 1321 ( نامش ) ؛ نسخهها 4 / 2799 ( 1 نسخه ) ؛ ذريعه 7 / 238 ، همانجا 19 / 171 « مثنوى . . . » . آستان قدس 9 / 120 . خلدبرين در مناقب و مراثى آل طاها و ياسين . برغانى قزوينى ، محمد على فرزند محمد ، در 2 « مقدمه » و 21 « مجلس » و 1 « خاتمه » ، كه در 27 ج 1 / 1252 ق به انجام رسانده . جلد 4 « رياض الاحزان » ( هف ) او است . آغاز : حمد بىحد و ثناى عارى از عدد مر رحمان صمدى را . اشكورى 7 / 140 . خلفا و جانشينان پيامبر اسلام از نظر شيعه اماميه . ن . ملك 6 / 135 « شرحى دربارهء . . . » . خلقت نور محمدى : آفرينشنامه ، نورنامه . ( - هف 1 / 268 ) . نسخهها 6 / 4460 ( 1 نسخه ) ؛ استورى 1259 ؛ برگل 2 / 872 ش 18 / 560 « رساله در بيان خلقت نور محمدى » ؛ آصفيه 3 / 380 . خلق نبى پاك . قصورى ، غلام محيى الدين ( د 1270 ق / 1853 م ) . در خوى و رفتار پيامبر ( ص ) . در آن آمده : پيش كه در راه وفا تاختى * - « خلق نبى پاك » بيان ساختى . . . « خلق نبى پاك » بيان كن همه * - آنچه نهان است عيان كن همه . . . نظم بكن « خلق نبى پاك » را * - نور ز خورشيد ده اين خاك را . مىتوان گمان داشت كه با « حليهء محبوب » يك منظومه را تشكيل بدهند ( - هف « حليهء محبوب » ) . نخست حمد بارى و ستايش پيامبر و چهار يار و غوث اعظم ، سپس سبب تأليف . آنگاه نشست و برخاست ، گفتن و خوردن ، راه رفتن ، صحبت با فقرا كردن ، دعا و نماز ، خفتن ، جامه پوشيدن ، كمك اهل خانه كردن ، تبسم ، شفقت ، تيماردارى ، سفر و حضر ، به جهاد رفتن ، ذكر و فكر و معجزات ايشان . و در ميانه « حكايت » ها . آغاز : هست دليل راه دار النعيم * - بسم اللّه الرحمان الرحيم - تاج سر سبع مثانىست اين * - سر نهان گنج معانىست اين ( - سرآغاز « تحفهء رسوليه » هف ) . مشترك 8 / 1251 ، همانجا 10 / 327 ( 2 نسخه ) . گنج 3 / 1736 . خوارق المعصومين . بيات ، حسن على فرزند ميرزا جعفر على ( از سدهء 13 ق ) . قم ، مسجد اعظم 167 . خواص الاحمد . ن . نگارنده شيعى بوده و در تاريخ پيامبر است . قم ، مسجد اعظم 167 . خون خدا ، شاهنامهء حسينى . جوادى ، ذبيح اللّه . مشار 2 / 1959 ( چ . تهران ، بىتا ، 579 ص ) . خير الاطوار . عبيد اللّه - زبدهء شرح شمايل . خير الفضايل : شرح شمايل النبى . ترمذى - ابو الوفاى مفتى كه نشانى بيشترى از وى بهدست نيامد . گزارش « شمائل النبوية و الخصائل المصطفويه » ابو عيسى محمد ترمذى ( د 279 ق ) است . چلبى از چند گزارش آن و از آن ميان يكى به فارسى ياد كرده است ، ولى از اين نگاشته نام نبرده است . مشترك 10 / 201 ( 1 نسخه ) ، ترجمه و شرحهاى « شمايل » به تفصيل ؛ نسخهها 6 / 4460 ( 1 نسخه ) ؛ كشف الظنون 2 / 1059 « الشمايل . . . » .