ماتئو ريچى ( مترجم : محمد زمان )

مقدمهء مصحح 56

چين نامه ( فارسى )

وقتى اين تذكاريه به دست پادشاه شين جونگ رسيد ، باز هم مانند دفعهء قبل با سرعت بىسابقه‌اى آن را بررسى و تصويب نمود و در روز بعد آن را به هيأت وزيران داد . وزيران كه در رأس آنها يه سيانگ گائو قرار داشت بعد از خواندن اين تذكاريه ، همه با كلمهء « كه » « 1 » آن را امضا كردند كه نمايانگر موافقت حكومت سلسلهء مينگ با اين كار بود . تذكاريهء مزبور ، بعد از تصويب هيأت وزيران و بعد از يك سفر طولانى به دست هوانگ جى شى « 2 » رئيس شون تيان فو رسيد . كشيش پانتوجا باز هم براى ديدار او هدايايى با خود آورد ، در جريان اين ملاقات هوانگ جى شى نيز نسبت به فضايل اخلاقى كشيش ماتيو ريچى اداى احترام كرد . او با همكارى خوب خود ، چهار جايگاه در اختيار كشيش‌ها قرار داد كه سرانجام پانتوجا جايى به نام تنگ گونگ ژالان « 3 » را براى اين كار انتخاب كرد . زمين مزبور مساحتى به اندازهء بيست مو ( يك مو - 667 / خ هكتار ) داشت و در حومهء غربى شهر پكن واقع شده بود . در چهارصد سال پيش اين باغ متعلق به شخصى نجيب‌زاده به نام تنگ گونگ « 4 » بود كه مردم آن باغ را تنگ گونگ ژالان ناميدند . با گذشت زمان خواجه‌اى با احداث سى و هشت اطاق در آن زمين ، اين باغ را به اقامتگاهى ييلاقى تبديل كرد و در تصرف خود درآورد . چندى بعد اين خواجه به خاطر جرمى به زندان افتاد اما محرمانه براى حفظ اموال خود ، به شخصى سفارش داد تا آن ييلاق را به معبد بودايى تبديل كند . پس از آن تنگ گونگ ژالان به نام معبد ژن‌ان « 5 » معروف شد . از آنجا كه اين معبد متعلق به خواجهء اعدام شده به فرمان پادشاه بود ، نياز نبود كشيش‌ها براى آن پولى پرداخت نمايند بلكه فقط بايد راهبانى كه در آنجا زندگى مىكردند آن را تخليه كرده و در اختيار كشيش‌ها قرار دهند .

--> ( 1 ) . Ke ( ؟ ؟ ؟ ، يعنى : قبول ) . ( 2 ) . Huang Jishi ( ? ? ? ) . ( 3 ) . Tenggongzhalan ( ? ? ? ) . ( 4 ) . Tenggong ( ? ? ? ) . ( 5 ) . Renen ( ? ? ? ) .