( خان ) بسر مىبرده است ، مىدهد . ولى مىدانيم كه تا سال 685 هجرى كه براثر بيمارى از اردوى ارغون خان رهسپار سمنان شده بود ، هنوز رسما مشاغل دربارى را رها نكرده بود . فصيح احمد خوافى نيز تاريخ خروج علاء الدوله را از اردو و بازگشت به سمنان ذيل وقايع همين سال نوشته است شيخ علاء الدوله پس از بازگشت به سمنان بجد در كار تكميل تحصيلات خود ايستاد و مخصوصا به فقه و حديث و علوم ادبى توجه كرد و در همان حال از پيمودن مراحل سلوك غافل نماند ، چنان كه غلامان و كنيزكان خود را آزاد ساخت و حقوقى را كه از ديگران بر عهدهء وى بود به تمامى ادا كرد و اموال خود را وقف نمود و خانقاه سكاكيه سمنان را كه منسوب به شيخ حسن سكاكى سمنانى از مشايخ قرن پنجم و ششم هجرى بود تعمير و مرمت كرد و در آن ( اربعينات ) برآورد . بعد از اين احوال است كه شيخ علاء الدوله در آرزوى تشرف به خدمت شيخ نور - الدين عبد الرحمن اسفراينى راه بغداد پيش گرفت و در سال 687 هجرى يعنى در بيست و هشت سالگى ، بعد از كسب اجازه از ايلخان بدان شهر رفت و دست ارادت به مطلوب خود داد و سپس از آنجا براى گزاردن حج به مكه شتافت و اين نخستين حج او بود و بعد از آن نيز چند بار ديگر اين زيارت را تجديد كرد . اين مطالب همگى به تفصيل در آثار شيخ از قبيل « العروة » و « سلوة العاشقين » نقل شده است . « 1 » شيخ علاء الدوله سمنانى همچنين از جمعى كثير از ارباب حديث اجازه گرفت تا از محدثان شد و به روايت منتخب المختار در سفرى كه به بغداد كرد بذكر حديث پرداخت و هم به نقل الدرر الكامنه مردان نامورى چون صدر الدين حمويه و سراج الدين قزوينى و امام ركن الدين بكرى از او اخذ حديث كرده‌اند . شيخ علاء الدوله در مقام ترك و تجريد نيك بيشى و پيشى گرفت ،

--> ( 1 ) - تاريخ ادبيات در ايران تأليف دكتر ذبيح الله صفا صفحه 801