الشيخ المفيد ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )
38
الجمل ( نبرد جمل ) ( فارسى )
پرداخت صدقه در حال نماز از جمله نصوص قرآنى كه دلالت بر امامت على ( ع ) دارد اين گفتار خداوند است كه مىفرمايد : « همانا كه ولى شما خداوند است و رسول او و كسانى كه ايمان آوردهاند ؛ آن كسانى كه نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىپردازند . » « 1 » اين خطاب به گروهى است كه خداوند براى آنان اوليايى تعيين كرده و ضمن آن چنين بيان داشته است كه خدا و رسول او و كسى از خودشان - كه از او چنين تعبير فرموده است : از كسانى است كه ايمان آورده و نماز برپا مىدارند و در حال ركوع صدقه مىدهند - ولى ايشان است . بديهى است كه در اين مورد خداوند سمت ولايت را بر همهء مكلفان عنايت نكرده است ، زيرا در آن صورت اضافهء فرد به خودش صورت گرفته و اين محال است و از ميان مؤمنان كسى را مخصوص به ولايت قرار داده است كه علاوه بر ايمان و اقامهء نماز در حال ركوع صدقه پرداخته است و چون در مورد هيچ كس از مؤمنان چنين ادعايى نشده - كه در حال ركوع صدقه داده باشد - جز دربارهء على ( ع ) ، همان سخن شيعه صحيح است كه ولايت ويژهء على ( ع ) است . و چون امامت او بدين گونه تأييد مىشود ، او در همهء گفتار و كردارش بر صواب بوده و مخالفانش همان گونه كه شرح داديم بر خطايند . حديث منزلت يكى ديگر از دلايلى كه مورد اجماع اهل قبله است و در صحت آن هيچيك از علماى روايت و حديث ستيزه نكردهاند ، اين گفتار پيامبر ( ص ) است كه فرمودهاند : « منزلت على نسبت به من چون منزلت هارون نسبت به موسى ( ع ) است بجز اينكه پس از من كسى پيامبر نخواهد بود . » « 2 » به اين ترتيب تمام منزلتهايى كه براى هارون ( ع )
--> ( 1 ) آيهء 55 از سورهء مائده ، كه به نقل عموم مفسران شيعه و گروه بسيارى از مفسران اهل سنت در مورد امير المؤمنين على ( ع ) نازل شده است . براى اطلاع از مجموعه رواياتى كه در اين باره آمده است ، رجوع كنيد به بحث مستوفاى مرحوم علامهء مجلسى ، بحار الانوار ؛ ج 35 ، ص 206 - 183 و استاد سيد مرتضى فيروزآبادى ، فضائل الخمسة من الصحاح السته ؛ ج 2 ، ص 19 - 13 . كه با توجه به منابع اهل سنت موضوع را بررسى كردهاند . م ( 2 ) براى اطلاع بيشتر از كتابهاى اهل سنت كه اين حديث را نقل كردهاند ، مانند : صحيح بخارى ، صحيح مسلم ، صحيح ترمذى ، صحيح ابن ماجه و مسند احمد و مستدرك حاكم و خصائص نسائى ، رجوع كنيد به بحث مفصل استاد فيروزآبادى ، فضائل الخمسه ؛ ج 1 ، ص 299 . م