نسبت به موسى ( ع ) بوده است غير از مقام نبوت كه پيامبر استثناء كرده‌اند ، براى على ( ع ) ثابت مىشود ؛ از جمله آنكه خداوند فرمانبردارى از على ( ع ) را بر امت محمد واجب كرده است همان گونه كه فرمانبردارى از هارون ( ع ) را بر امت موسى ( ع ) واجب كرده است و خداوند على را براى امت مسلمان امام قرار داده است همان گونه كه هارون را براى امت موسى ؛ و اين منزلت پس از رحلت رسول خدا ( ص ) نيز براى على باقى است ، همچنان كه اگر هارون زنده مىماند پس از موسى ( ع ) براى او اين منزلت باقى مىبود و در هيچ حال على ( ع ) از اين منزلت بيرون نبوده است و بدين گونه امامت على ( ع ) ثابت مىشود و همچنان كه قبلا بيان كرديم لازمهء امامت ، عصمت است و عصمت در هر كس كه باشد همان گونه كه توضيح داديم همهء اقوال و افعال او بر صواب خواهد بود و در نتيجه امير المؤمنين على ( ع ) در همهء جنگها و همهء كردار و رفتار خويش بر صواب بوده است و مخالفانش بر خطا و گمراه بوده‌اند . در اين مورد معتزله و حشويه و خوارج را پرسشهايى بوده است كه پاسخ ايشان را در جاى خود - غير از اين كتاب - داده‌ايم و با دليل و برهان شبهه‌هاى آنان را زايل كرده‌ايم و آن را در اين كتاب نياوردم ، زيرا با اثبات امامت على ( ع ) به طرق ديگر ، از آن بىنيازيم و در اين كتاب به بيان همين دلايل بسنده كرديم و از بيان فروع مختلف و احتجاج خوددارى كرديم و در مورد بر حق بودن على ( ع ) و تباهى عقيدهء اصحاب جمل فقط به اصولى اشاره كرديم كه هر كس به اين كتاب ما نظر افكند مقصد عمدهء ما را بفهمد و اگر كسى خواهان شرح بيشتر است مىتواند آن را در كتابهاى ما و ديگر متكلمان گروه حق پيدا كند و غرض اصلى در اين كتاب بيان دلايلى است كه براى اثبات حقانيت على ( ع ) در جنگهايش و بر خطا بودن مخالفان و كسانى كه با او جنگ كرده‌اند ، مورد نياز است . البته ما ضمن همين فصل موضوع امامت و ثبوت آن را بر مبناى اصول مخالفان خود ، توضيح خواهيم داد ولى همانطور كه قبلا توصيف و بيان كرديم ، راه آنان بر نصوص نيست و حال آنكه در روايات آشكارى كه از پيامبر ( ص ) نقل شده است بر حق بودن امير المؤمنين على ( ع ) در همهء جنگهايش روشن ، و گمراهى مخالفانش معلوم مىشود . از جمله اين گفتار پيامبر كه فرموده‌اند : « اى على جنگ تو جنگ من و صلح