شرح قوله : من عبد اللَّه بالتوهم فقد كفر و من عبد الاسم دون المعنى فقد كفر و من عبد الاسم و المعنى فقد اشرك : امام ( ع ) فرمود هر كه آفريدگار را عبادت نمايد و مراد معناى كه در ذهن و خاطر او خلجان دارد باينكه معبود اوامر متصور و مرتسم در ذهن او است اين عقيده كفر و الحاد است و همچنين كسى كه اسم و نام را عبادت نمايد بدون نظر بمعنى و حقيقت و بدون نظر بذات احديت كبريائى اين عبادت كفر محض است از نظر اينكه معبودى را پرستش نموده كه وجود ندارد و مفهوم كلى فقط در خاطر و وهم تحقق مىپذيرد و ساعت كبريائى منزه است از اينكه حقيقت او مفهوم كلى باشد . همچنين هر كه اسم و نيز معنى را عبادت نمايد يعنى مدلول لفظ اسم كلى را و همچنين ذات كبريائى و معنى را عبادت نمايد عمل او شرك است زيرا عبادت او دوگانه‌پرستى است و غير معبود حقيقى را كه عبارت از مفهوم كلى است كه در ذهن خلجان مىنمايد در عبادت ضميمه نموده است اين شرك محض است . قوله عليه السّلام : و من عبد المعنى بايقاع الاسماء عليه بصفاته التى وصف بها نفسه فعقده عليه قلبه . و هر كه حقيقت و ذات كبريائى را عبادت نمايد كه داراى اسماء حسنى و صفات