3 - ابن طاووس . « 1 » 4 - ابن عربى . « 2 » 5 - ابن قتيبه . « 3 » 6 - ابن ميثم . « 4 »

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 8 ، ص 638 . على بن موسى بن جعفر بن طاووس ( م 664 ق . ) معروف به سيد بن طاووس از علماء و سادات وعرفاى شيعه و داراى كرامات بوده است . علامه حلى نزد وى تلمّذ نموده و او را عابدترين مردم زمان خود ناميده است . از كتاب‌هاى اوست : « فلاح السائل » ، « مهج الدعوات » ، « الامان من اخطار الاسفار و الازمان » و . . . شرح حال وى در الكنى و الالقاب ، ج 1 ، ص 339 آمده است . ( 2 ) . الوافى ، ج 2 ، ص 470 . ابوبكر محمّد بن على بن محمّد بن احمد بن عبداللّه الطائى الحاتمى ملقّب به محيى الدين و الشيخ‌الاكبر و معروف به ابن عربى ( 560 - 638 ق . ) از اهالى اندلس بوده و نزد ابن‌رشد تلمّذ نموده است . سپس سفر به آفريقا و آسيا را آغاز نمود . نامبرده از اركان تصوف محسوب مىشود و كتاب‌هاى « الفتوحات المكيه » و « فصوص الحكم » او را در صحنهء عرفان اسلامى بىرقيب كرده است . ( عرفان نظرى ، ص 172 - 177 و ر . ك . به : مجالس المؤمنين ، ج 2 ، ص 61 به بعد ؛ الاعلام ، ج 6 ، ص 281 ؛ البداية و النهاية ، حوادث سال 638 . ) ( 3 ) . الوافى ، ج 3 ، ص 873 . ابومحمّد عبداللّه بن مسلم بن قتيبهء دينورى ( م 276 ق . ) از نوسندگان و مورخان و اديبان و قاضيان اهل سنّت است . از كتاب‌هاى اوست : « المعارف فى التاريخ » ، « ادب الكاتب » ، « الامامة و السياسة » ، « عيون الاخبار » ، « غريب القرآن » وغيره . ( الكنى و الالقاب ، ج 1 ، ص 383 . ) ( 4 ) . الوافى ، ج 1 ، ص 259 و ج 4 ، ص 157 و 158 و 289 . كمال الدين ميثم بن على بن ميثم بحرانى ( 636 - 689 ق . ) معروف به ابن‌ميثم از فقها و فيلسوفان و متكلمان و عارفان و محدثان شيعى است . وى حكمت را نزد خواجه نصير طوسى آموخت ، همچنان كه فقه را به خواجه آموخت . از شاگردان وى علاوه بر خواجه ، مىتوان سيد عبدالكريم بن طاووس را نام برد . ابن ميثم سه شرح ( بزرگ و متوسط و كوچك ) بر « نهج البلاغه » دارد كه دوتاى اول با نام « مصباح السالكين » و « اختيار مصباح السالكين » به چاپ رسيده است . شرح حال وى در الكنى و الالقاب ، ج 1 ، ص 433 آمده است .