7 - اربلى . « 1 » 8 - ازهرى . « 2 » 9 - سيد ماجد بحرانى . « 3 » 10 - شيخ بهائى . « 4 » 11 - جوهرى . « 5 »

--> ( 1 ) . الوافى ، ج 2 ، ص 454 و 467 . على بن عيسى بن ابى الفتح اربلى ( م 693 ق . ) از بزرگان اماميه است . نامبرده عالمى فاضل وشاعر و اديب و محدّث و نويسنده‌اى تواناست . از آثار اوست : « كشف الغمّة فى معرفة الائمّة » ، « ديوان شعر » و غيره . نامبرده ازشاگردان سيدبن طاووس است . ( الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 18 . ) ( 2 ) . الوافى ، ج 2 ، ص 318 . ابومنصور محمّد بن احمد بن طلحة الازهرى ( 282 - 380 ق . ) از علماى شافعى مسلك است كه درحديث ، تفسير و به ويژه لغت تسلط داشته است . از تأليفات اوست : « التهذيب فى اللغه » ، « التقريب فى التفسير » ، « شرح شعر ابىتمام » و غيره . ( الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 24 . ) ( 3 ) . الوافى ، ج 10 ، ص 95 . نامبرده از اساتيد فيض است . ( الوافى ، ج 1 ، ص 28 ؛ ده رساله فيض ، ص 59 ) ابو على سيد ماجد بن هاشم بن على بحرانى ، فاضل ، شاعر ، اديب و عالمى جليل القدر متخلّق به اخلاق الهى و با تقوى و با وقار و متواضع بود . صاحب سلافة العصر وى را « اكبر من ان يفى بوصفه قول و اعظم من ان يقاس بفضله طول » ناميده است . شرح حال وى در امل الآمل ، ج 2 ، ص 226 ؛ سلافة العصر ، ص 500 ؛ رياض العلماء ، ج 5 ، ص 6 ؛ لؤلؤة البحرين ، ص 136 ؛ روضات الجنات ، ج 6 ، ص 72 ، مصفى المقال ، ص 385 . ( 4 ) . الوافى ، ج 5 ، ص 736 و ج 6 ، ص 278 و ج 1 ، ص 179 . شيخ الاسلام بهاء الدين محمّد بن حسين بن عبدالصمد عاملى ( 953 - 1031 ق . ) علامهء عصر خود و رهبر شيعه در اول قرن يازدهم هجرى است . نامبرده در علوم مختلف اسلامى تسلط داشته و كتاب‌هاى مختلفى در رشته‌هاى مختلف نگاشته است . از قبيل : « الحبل المتين » ، « مشرق الشمسين » ، « الاربعين » ، « جامع عباسى » ، « كشكول » ، « نان و حلوا » ، « صمديه » ، « مفتاح الفلاح » و . . . ( الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 100 ) . مجلسى اول و فيض كاشانى از شاگردان اويند . فيض از او با تعبير « شيخنا المدقق بهاء الدين محمّد العاملى » ياد كرده است . ( الوافى ، ج 6 ، ص 278 . ) ( 5 ) . الوافى ، ج 1 ، ص 442 و 489 و ج 3 ، ص 626 . ابونصر اسماعيل بن حماد فارابى ( م 393 ق . ) معروف به جوهرى از فاراب ( منطقه‌اى ترك‌نشين در تركيه ) است . وى به بلاد عرب و نزد بيابان‌نشينان سفر كرد تا لغت عرب بياموزد همچنان كه نزد اساتيد اين فن نظير سيرافى ، فارسى و . . . شاگردى كرده است . كتاب « صحاح » او از بهترين كتاب‌هاى لغت است كه از زمان تدوين مورد توجه علما قرار گرفته است . ( الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 161 . )