تلاوت روا مىدانند ، آن هم در يك محدودهء بسيار اندك كه شايد از تعداد انگشتان دو دست ، تجاوز ننمايد . باز هم افترا به شيعهء اماميه « دكتر جبرى » و همفكرانش بىپروا ، بر خلاف موازين علمى و نگارشگرى و اصول استدلال منطقى و بدون هيچ مدرك معتبر و مستندى ، چنين مطالبى ( تحريف قرآن را ) به ساحت مقدّس عالمان شيعه نسبت مىدهند . البته تاريخ مبارزات افتخارآميز شيعه در ارتباط با حفظ حراست قرآن كريم از هرگونه تجاوز و پاسدارى از حريم ملكوتى اين معجزهء جاويدان رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - بزرگترين دليل بر صدق گفتار ماست . و « هشام بن حكم » از متكلمان بزرگ عصر امامت و ميداندار يكه‌تاز عرصهء ولايت و امامت بوده است كه در تمامى دوران زندگى خود ، هرگز از چارچوب دستور امام زمانش خارج نگرديد و نگرش وى در مورد نسخ در قرآن همان نگرش اصيل ائمهء اهل بيت - عليهم السّلام - است . اما مصحف فاطمهء زهرا - عليها السّلام - چيزى در برابر قرآن نبوده است كه تضادى با آن داشته باشد ، بلكه در راستاى قرآن و در طول آن قرار داشته و شايد هم جنبهء تفسيرى نسبت به قرآن داشته است « 1 » كه در خلل شهادت رسول گرامى اسلام - صلّى اللّه عليه و آله - و شهادت فاطمهء اطهر - عليها السلام - توسط جبرئيل - عليه السّلام - به او القا شده و به قلم امير المؤمنين على - عليه السّلام - نگارش يافته است ، آنچه كائن و ما يكون بوده در آن مسطور بوده است و استبعاد زمانى ، نگارش چنين صحيفه‌اى از كسانى كه خاندان وحى را همانند مردمان عادى به حساب مىآورند ، چندان بعيد نيست ، اما از ديدگاه مدرسهء اهل بيت - عليهم السلام - كه

--> ( 1 ) ر . ك : در ارتباط با علوم ويژهء اهل بيت عصمت و طهارت - عليهما السلام - و بويژه مصحف فاطمهء زهرا - عليها السلام - ر . ك : سيد محمد رضا حسينى جلالى ، تدوين السّنة الشريفه ، چاپ اول ، قم : انتشارات دفتر تبليغات اسلامى 1413 ه . ق ) و علامه سيد حسين بروجردى ، پيشين ، باب پنجم و ششم صص 297 - 326 .