پاسخ قبلا گفتيم كه ملغا شدن حكم آيه‌اى هرگز دليل عدم حجيّت و هدايت آن نمىگردد و اعجاز اهتدا و اقتدا در تمامى آيات قرآن يكسان وجود دارد و هم اكنون آيات منسوخهء قرآن ، جز رفع حكم و ( درونمايه ) آن - كه با وجود ناسخ لازم الاجرا نيست - همهء صفات ديگر را دارا مىباشند و با ديگر آيات محكم تفاوتى ندارند . شبههء بيست و پنجم مىگويند : فرض وجود آيات منسوخ در قرآن ، با اخبار و احاديث ، عرضهء حديث به قرآن ، تنافى دارد و همچنين با حديث متواتر ثقلين ؛ چرا كه هر دو گروه ( حديث عرضه و حديث ثقلين ) براى تمام آيات قرآن عموميّت دارد و جدا كردان آياتى از قرآن ( كه مقصودى در آنها نباشد ) سزاوار نيست و اگر طرفداران نظريّهء « نسخ در قرآن » پنداشته‌اند كه آياتى از قرآن منسوخ شده و لكن لفظ و تلاوت آن در قرآن باقى است ، در اين صورت لازمه‌اش آن است كه به جزئى از آيات موجود در قرآن ، نه تمسك جايز باشد و نه اهتدا و اقتداى بدان و نه اعتصام به آن امكان داشته باشد « 1 » . پاسخ پاسخ اين شبهه اين است كه آيات منسوخ تنها از دور احكام عملى خارج شده ، اما تمامى خواص ديگر قرآن از انواع اعجاز و قرآنيّت وحيانيّت ، تحدّى و پاداش تلاوت و تاريخ تشريع و مراحل تربيت و نظام تربيتى و قانونگذارى اسلام و . . . در آنها مىدرخشد و وجود دارد .

--> ( 1 ) هبه الدين شهرستانى ، پيشين ، ص 33 .