اين مذهب ، مختار امام بيهقى در كتاب « شعب الايمان » و دانشمندانى غير از اوست و نزد اكثر اهل اداء شهرت يافته است . پيروان اين مذهب ، مطلق وقف در پايان آيات را ، به عنوان يك عمل سنتى ، معتبر مىدانند و عقيده دارند كه ، قارى از اين عمل خود پاداش مىبرد . بر صحت اين مذهب ، به روايتى كه از ، ام المؤمنين ، جناب ام سلمه رضوان اللّه تعالى عليها ، زوجه پيامبر ( ص ) نقل شده استدلال شده است او گفته است : رسول خدا ( ص ) وقتى قرآن مىخواند در پايان هر يك از آيه‌ها ، قطع مىكرد . مىفرمود « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » وقف مىكرد و بعد مىفرمود : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » وقف مىكرد بعد مىفرمود « الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » وقف مىكرد تا پايان حديث : اين حديث را امام احمد ، ابو داود ، ترمذى و ديگران در كتاب‌هاى خود باز آورده‌اند . وجه دلالت حديث بر اين مذهب اين است كه ، رسول خدا ( ص ) در « العالمين » و « الرحيم » وقف كرده و بين موصوف و صفاتش فاصله گذاشته است با اينكه بين آنها ارتباط محكم و اتصال قابل توجهى وجود دارد . بعضى از علماء طرفدار اين مذهب گفته است : افضل وقف در پايان آيات است و اگر چه بما بعدش تعلق و ارتباط پيدا كند ، زيرا پيروى از هدايت رسول خدا ( ص ) و روش آن بزرگوار اولويت دارد . انتهى .