« فَوَ رَبِّكَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ » ، و ابتداء از آيه 93 همان سوره « عَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَ » يا وقف در پايان آيه 9 سوره علق / 113 : - « أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى » و ابتدا از آيه 10 همان سوره « عَبْداً إِذا صَلَّى » حتى اگر وقف در آن منجر به معناى فاسد و باطلى بشود ، مثل وقف كردن در انتهاى آيه 4 سوره ماعون / 107 : « فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ » ، مفهوم وقف در پايان آيه ياد شده اين است كه خداى تعالى نمازگذاران را با ويل و هلاك بيم داده است . و حال آنكه اين معنا از آن آيه مقصود نيست . يا اينكه وقف در پايان آيه روا باشد ولى ابتدا از اول آيه بعدى معنى فاسدى در برداشته باشد مثل وقف كردن در پايان آيه 151 سوره صافات 37 : « أَلا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ » و ابتداء از اول آيه بعدى همان سوره يعنى از « ولد اللّه » ، كه ابتدا از آن به اين معنى فاسد منجر مىشود كه وجود فرزند براى خداى تعالى ثابت است و حال آن كه خداى از داشتن فرزند مقدس و منزه است « لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ . . . » بالاخره با توجه به اين مذهب وقف در پايان آيات ، به طور مطلق « جايز است » حتى اگر تعلق به ما بعد و برعكس ، محكم باشد ، و معنى فاسدى نيز از آن حاصل شود .