حمل كرده‌اند . « و گفته‌اند : منظور از قطع و وقف در پايان آيات سكت است » . عرض مىكنم : اين اثر كه از عمرو بن علاء بصرى روايت شده نمىتواند سندى براى اين مذهب باشد زيرا گذشتگان لفظ سكت و قطع را يادآور مىشدند و منظورشان از هر دو كلمه وقف بود ، پس كلمات سه گانه وقف ، سكت و قطع در زبان پيشينيان علماء قرائت به يك معنى بوده است و بين معانى اين الفاظ سه گانه ، علماى متأخر فرق گذاشته‌اند و بنابر مطلب فوق منظور از سكت در اثر ياد شده وقف است و در آن دليلى براى اين مذهب وجود ندارد . و حمل وقف در حديث ام سلمه به سكت « به آن مفهوم كه در حال حاضر دارد » خلاف ظاهر مىباشد . به اين جهت است كه اين مذهب در نزد عامه قاريان در نهايت سستى و ضعف مىباشد . مذهب چهارم : حكم وقف در پايان آيات ، مثل حكم وقف در كلماتى است كه انتهاى آيه نيست بنابراين بايد ديد كلمات بعد از كلمات پايانى آيه با آن رابطه دارد يا ندارد ، اگر بين آنها ارتباط و تعلق لفظى موجود باشد وقف در پايان آيه جايز نخواهد بود و اگر بين آن دو تعلق و ارتباط نباشد وقف كردن جايز خواهد بود .