6 آسمان و زمين در قرآن كريم در لغت عرب ، آسمان يعنى چيزى كه بالاتر از ساير چيزها باشد و زمين ، چيزى است كه زير چيز ديگر قرار گرفته باشد . راغب اصفهانى در شرح مفردات ، در عجايب قرآن مىنويسد : آسمان هر چيزى كه بالاى آنست ، و زمين هر چيزى كه نقطه مقابل آنست . شاعر در توصيف اسب گفته است : و احمر كالدّبياج اما سمائه * فريا و امّا ارضه فمحول ( مانند حرير سرخ است ولى بالاى آن نرم و مواج و شگفت‌آور و قسمت پايين آن استوار و سخت است . بعضى گويند هر چيز نسبت به مافوقش زمين ، و نسبت به مادونش آسمان است . مگر آسمان بالاتر كه زمينى ندارد و علت اين گفته آيهء قرآن است : « اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ » ( خداوندى كه هفت آسمان را آفريد و مثل آنها زمين آفريد . سورهء طلاق آيهء 12 ) آسمان و زمين اسم جنس است كه هم بر يك ، هم بر چند دلالت دارد . خداى جهان فرمايد : « ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ فَسَوَّاهُنَّ » ( سپس بر روى آسمان قرار گرفت و آن را هموار ساخت . سورهء بقره آيهء 29 )