وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ رُسُلًا إِلى قَوْمِهِمْ فَجاؤُهُمْ بِالْبَيِّناتِ . . . « 1 » لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ . . . « 2 » مفاد آيات مذكور آن است كه اين بيّنات يك قرابت تفكيك ناپذيرى با وحى نبوى داشته است . هم اكنون نيز كه در اين جهان پرغوغا ، عقايد و اديان بسيارى پاى در عرصه حيات دارد ، پيروان هر دينى جهت اثبات درستى و حقانيت آيين خود ، دلايلى آورده و معجزاتى را به پيامبران خويش نسبت مىدهند . مانند ايمن ماندن ابراهيم عليه السّلام در ميان آتش نمروديان ، آثار عصاى موسى عليه السّلام كه دريا را مىشكافت و از دل سنگ آب بيرون مىداد و بساط ساحران را مىربود ، احياى مردگان به دست عيسى عليه السّلام و . . . اما همگان اعتراف دارند كه اين امور خارق عادت به غير از سنخ خود وحى ، و از سنخ معجزات محسوس و ملموس بوده است كه در برهه‌اى ويژه از زمان ، در روزگار حضور خود آن پيامبران رخ داده و اينك اثرى از آنها باقى نمانده است . در اين ميان ، تنها يك معجزه وجود دارد كه از سنخ خود وحى است و پاى بر جا ايستاده ، نشان حقانيت و الهى بودن خويش را به همراه داشته ، اعلام مىدارد كه اگر تمام بشر همكارى نمايند نمىتوانند مانند آن را پديد آورند . در نتيجه معلوم مىدارد كه آن اثر ساخته بشر نبوده ، بلكه پرداختهء آفريدگار عالم است . اين آيت جاويدان همان « قرآن مجيد » كتاب اعتقادى مسلمانان است كه سند نبوت پيامبر خاتم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم به شمار است و همه فرهيختگان جهان را به تأمل و تدبر فرا مىخواند . وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ أَ وَ لَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ يُتْلى عَلَيْهِمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَرَحْمَةً وَ ذِكْرى لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ . « 3 »

--> ( 1 ) روم / 47 . ( 2 ) حديد / 25 . ( 3 ) عنكبوت / 50 - 51 .