ترديد و غير قابل اعتماد است ، ترتيبى كه نقل كرده‌اند متناقض و متعارض و داراى اشكال است . از طرف ديگر اين روايات ضعيف و مجمل هستند و مطرح ساختن آنها جز اينكه قداست مصحف رايج را تزلزل ببخشد ، نتيجه‌اى ديگر بر جاى نمىگذارد . به اين جهت بايد منشأ پيدايش اين ذهنيت را برداشت كسانى در آن عصر دانست كه به دنبال نشان دادن انحصارى بودن اين مصحف بوده‌اند و گمان مىكرده‌اند ، اين انحصارى و بديع بودن مصحف امام ، الزاما به خاطر ترتيب نزول آن است و لذا به دنبال ترتيب‌هاى ساختگى افتاده و به اين صرافت نيافته‌اند كه مصحف امام على جنبه ديگرى هم مىتواند داشته باشد ، يعنى در تفسير و شرح ما انزل اللّه و در پيوند با صاحب وحى باشد ، همانطور كه در خود اين روايات با صراحت تأكيد شده است ، چون حركت خاندان پيامبر در ادامه راه و وظيفه رسول اللّه و مهم‌تر تبيين وحى بوده است ، حال چگونه مىتوان اين نقش و جايگاه را به مرتبه كوچك‌ترى تنزل داد و از چيزى سخن گفت كه افزون بر اينكه غير مستند و غير قطعى است چگونگى آن ناشناخته است . اينكه در روايات بسيار از شخص امير المؤمنين و ائمه اهل بيت در جايگاه تفسيرى و موقعيت ممتاز علمى براى حق‌دار بودن تبيين وحى رسيده ، براى روشن كردن اين واقعيت بوده كه چگونه دو ثقل از هم تفكيك ناپذير هستند . به نمونه‌اى از اين روايات كه ناظر به فضل تفسيرى و علمى امام على است اشاره مىگردد ، تا روشن شود چه ارتباط تنگاتنگى ميان كار حضرت و آمادگى براى انجام آن بوده است :