1 - على عليه السّلام فرمود : آيه‌اى نازل نشد مگر اينكه دانستم كه براى چه كس و در كجا و از براى چه چيزى نازل شد . همانا پروردگار به من دلى متفكر و زبانى باز و پرسشگر عطا فرموده است . « 1 » البته اين مضمون با اندك تغيير عبارت در منابع گوناگون اهل سنت رسيده است . « 2 » 2 - ابى فاخته از پدرش نقل مىكند كه على عليه السّلام فرمود : چيزى در ميان اين دو جلد قرآن مجيد وجود ندارد مگر آنكه من به آن آگاه هستم . « 3 » 3 - امام صادق در روايتى مىفرمايد : همانا خداوند پيامبرش را از تنزيل و تأويل قرآن آگاه ساخت و رسول اللّه على را تعليم داد . « 4 » 4 - حفص بن قرط مىگويد از امام صادق شنيدم كه مىگفت : على صاحب و اهل اطلاع از حلال و حرام و آگاه به قرآن است و ما بر راه و روش او هستيم . « 5 » و تعابير بسيار ديگرى كه همه آنها حكايت از آگاهى امام على عليه السّلام به زمان و مكان و موضوع نزول و علم به احكام ، ناسخ و منسوخ و محكم و متشابه دارد و دقيقا چيزى را بيان مىكند كه در توصيفات مصحف امام رسيده و نشان مىدهد كسى كه بيشترين صلاحيت براى تفسير وحى را دارد ، اوست و اگر خداوند به پيامبر مسئوليت تبيين وحى را داده ، در ادامه راه اين مسئوليت را به خاندانش و در رأس آنان امام على واگذار كرده

--> ( 1 ) - تفسير عياشى ، ج 1 / 95 . ( 2 ) - ابن سعد زهرى ، الطبقات الكبرى ، ج 2 / 338 ، بيروت ، دار احياء التراث ، 1405 ق . همچنين سيوطى ، الاتقان ، ج 4 / 233 ، نوع 80 . ( 3 ) - تفسير عياشى . ج 1 / 94 . ( 4 ) - همان ، ح 63 . ( 5 ) - همان / 93 ، ح 56 .