مىرسيم كه قرآن در عهد پيامبر به همين شكل موجود ، جمع‌آورى و ترتيب يافته و آيات و سوره‌هاى آن منظم شده‌اند . اين ادّله شامل چند بخش مىباشد : 1 - مجموعهء اسناد و مدارك و رواياتى كه به گونه‌اى دلالت دارند كه قرآن در عصر پيامبر تأليف يافته است . 2 - اهتمام و عنايت پيامبر به تحفظ و جمع‌آورى قرآن . 3 - شواهد عقلى بر غير ممكن بودن جمع و تأليف ، جز در زمان پيامبر و اشكالاتى كه نظريهء مخالف بوجود مىآورد . 4 - مناقشه در رواياتى كه جمع قرآن را پس از پيامبر و ترتيب را به اجتهاد اصحاب مىداند . اين اخبار با روايات جمع قرآن در زمان پيامبر متعارض و متناقض است زيرا برخى آن را به زمان ابو بكر و برخى ديگر به عصر عمر و عثمان نسبت داده‌اند . 5 - پى آمدهاى انكار گردآورى در عهد پيامبر ، مانند : مخالفت با اجماع مسلمين در اثبات قرآن با تواتر و يا راه يافتن تحريف . زيرا گرچه منكر توقيفيت سوره‌ها ممكن است منكر توقيفيت ترتيب آيات نباشد ، اما لازمهء پذيرفتن روايات جمع و تأليف دوران خلافت ، پذيرفتن نوعى درهم ريختگى است كه توضيح آن خواهد آمد . پس از اين اشاره كوتاه ، به توضيح يكايك اين ادله مىپردازيم . مداركى كه دلالت دارند قرآن در عصر پيامبر تأليف يافته رواياتى كه نشان مىدهد قرآن در زمان پيامبر گردآورى و تأليف شده است ، شامل چند بخش مىشوند : نخست : رواياتى كه دلالت دارد پيامبر خود به مسأله گردآورى و ترتيب قرآن اهتمام داشته است .