حمزه و كسائى و خلف ، الف منقلب از ياء را اعم از اسماء و افعال در تمام قرآن و همچنين هر الف تأنيث كه بر وزن فعلى - فعلى - فعلى باشد و نيز الف كلمه‌ايكه بر وزن فعالى - فعالى باشد امالهء كبرى كرده و حرف ما قبل ياء را بكسر خوانند . در اسماء مانند : عَسى - هَوى - هُدىً - مَتى - بَلى - مُوسى - عِيسَى - يُحْيِي - ضُحًى - الْمَأْوى - مَثْوَى - مَرْضى - السَّلْوى - أَدْنى - تَقْوى - أَزْكى - الْأَعْلى - أُولِي - الْمَوْتى - بُشْرى - الْقُصْوى - الْقُرْبى - أُنْثى - الدنيا - عَلِيًّا - إِحْدَى - ذِكْرى - سُكارى - كُسالى - أُسارى - فُرادى - نَصارى - الْأَيامى - إِنِّي ( به معناى كيف براى احتراز از أنّا ) . باستثناى كلمات : ما زَكى - حَتَّى - إِلى - عَلى - لَدَى كه تمام قراء امالهء كبرى ننموده‌اند . در افعال مانند : أَتى - سَعى - يَرْضى - أَبى - زَكى - فَسَوَّى - يَخْفى - تَهْوى - أَسْرى - يُوحى . و نيز حمزه و كسائى و خلف اواخر آيات يازده سوره « طه - نجم - معارج - قيمة - نازعات - عبس - اعلى - شمس - ليل - ضحى - علق » كه بياء ختم مىشود « مانند لِتَشْقى - يَخْشى » امالهء كبرى نموده‌اند يعنى حرف ما قبل ياء را بكسر خوانند . كسائى تاء تانيث را كه در حال وقف به هاء تبديل مىشود حرف ما قبل آن را چنانچه يكى از 15 حرف نامبردهء زير باشد بامالهء كبرى خوانده : خَلِيفَةً - وَلِيجَةً - خَبِيثَةٍ - مَيْتَةً - أَعِزَّةٍ - خَشْيَةِ - سَنَةٍ - حُبِّهِ - ثُلَّةٌ - الْمَوْقُوذَةُ - الْمَرْوَةَ - بَلْدَةً - فاحِشَةً - بِالْمَرْحَمَةِ - الْخامِسَةُ . و برخى قراء علاوه بر 15 حرف فوق در ساير حروف هم « باستثناى الف مقصوره مانند صَلُّوهُ - ؟ زكات ؟ » بامالهء كبرى خوانده‌اند . ابو عمرو و كسائى هر الف ما قبل راء مجروره را بامالهء كبرى قرائت كرده‌اند مانند : أنصارهم - آثارِهِمْ - نارٌ - الْغَفَّارُ - الْقَهَّارُ - الْغارِ - بِقِنْطارٍ - الْأَبْرارِ -