ج - تطبيق قرآن به عنوان تنها كتاب مورد قبول همهء فرق و مذاهب اسلامى ، هماره مورد استناد و اعتماد بوده و خواهد بود . از اينرو ، همگى به خاطر اينكه پيش ساخته‌ها و بافته‌هاى فكرى خويش را صحيح بنمايند ، به ظاهر آنچه موافق مبانى آنها بوده تمسك ، و آنچه مغاير بوده ، تأويل و توجيه كرده‌اند . به عبارت ديگر ، آيات را با آراء و نظرات خود ، تطبيق نموده‌اند كه اين روش از مصاديق تفسير به رأى مىباشد . بنابراين ، اين گونه تطبيقات نه تفسيرند و نه تأويل ، و مرز آن را بايد از اين دو جدا نمود . در اينجا يادآورى اين نكته ضرورى است و آن : نوعى برداشت ، استفاده ، استشعار و اقتباس از آيات است كه بيشتر در كلام عرفا يا وعّاظ ديده مىشود و اين نيز ، نه تفسير است و نه تأويل و نه دليلى بر منع آن در دست است .