2 - كلمهء الْمُصَيْطِرُونَ ( طور / 37 ) و كلمهء بِمُصَيْطِرٍ ( غاشيه / 22 ) . هردو كلمه به ( سين ) هم خوانده شده است ( المسيطرون و بمسيطر ) امّا خواندن با ( سين ) در اولى و با ( صاد ) در دومى قوىتر است كه دو استاد فن عمرو الدانى و شاطبى چنين اختيار نموده‌اند « 1 » . 3 - مَجْراها ( هود / 41 ) . در اين كلمه ، الف بعد از « راء » به امالهء كبرى ( بين الف و ياء ) خوانده مىشود « 2 » . 4 - ارْكَبْ مَعَنا ( هود / 42 ) . همچنان‌كه در مبحث ادغام ذكر شد ، باء در ميم ادغام مىشود كه وجه غالب همين است « 3 » ، امّا اظهار ( بدون ادغام ) نيز صحيح است . 5 - لا تَأْمَنَّا ( يوسف / 11 ) . در اين مورد ، نون مشدد به اشمام خوانده مىشود به گونه‌اى كه همزمان با اداى نون با غنّه ، لبها كمى جمع شده حالت ضمه به خود مىگيرد ، چون اين كلمه در اصل « لا تأمننا » بوده و با عمل اشمام اشاره به حركت ضمه نون اول مىشود . 6 - فما اتينى ( نمل / 36 ) . در وقف به دو صورت يكى با ياء ساكنه ( اتينى ) و ديگرى با حذف ياء ( اتين ) قرائت شده است . 7 - فِيهِ مُهاناً ( فرقان / 69 ) . هاء ضمير ( فيه ) به اشباع به صورت « فيهى » خوانده مىشود . 8 - ضَعْفٍ ( دوبار ) و ضَعْفاً ( يك‌بار ) در ( روم / 54 ) . « ضاد » به ضمه هم خوانده شده است به اين صورت : ضعف و ضعفا كه قرائت خود حفص است . در حالىكه

--> ( 1 ) - النشر ، ج 2 ، ص 378 ( 2 ) - دربارهء اماله در بخش جداگانه‌اى بحث كرده‌ايم . ( 3 ) - مرحوم ابن الجزرى هردو وجه اظهار و ادغام را براى حفص به نقل از طرق وى صحيح مىداند . النشر ، ج 2 ، ص 11 .