قول خداى تعالى در آيهء 29 فرقان لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جاءَنِي كه عبارت جآءنى پايان حكايت ظالم « ابىّ بن خلف » است و پس از آن خداى متعال مىفرمايد وَ كانَ الشَّيْطانُ لِلْإِنْسانِ خَذُولًا « 1 » . گاهى هم وقف پس از پايان آيه با فاصله يك كلمه واقع مىشود مانند آيهء 90 سوره كهف حَتَّى إِذا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَها تَطْلُعُ عَلى قَوْمٍ لَمْ نَجْعَلْ لَهُمْ مِنْ دُونِها سِتْراً و تام بودن كلام با كلمه كَذلِكَ است كه ابتداى آيهء بعدى است . ذكر اين نكته لازم است كه تام بودن وقف در وسط آيات و بعد از آيات در مثالهاى فوق از كتاب النشر علّامة ابن الجزرى نقل گرديده است ، امّا صاحب كتاب معالم الاهتداء الى معرفة الوقف و الابتداء ، مرحوم شيخ محمود خليل حصرى ، آن را به دلايلى صحيح نمىداند و مواردى ديگرى ازجمله موارد زير را در اثناى آيات وقف تام مىداند : 1 - وقف بر آيهء هذا ذِكْرٌ در آيهء 49 سورهء ص و ابتدا از وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ كه وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ مستأنفه مىباشد . 2 - وقف بر كلمه الصَّالِحاتِ در آيهء 23 سورهء شورى ذلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ، زيرا ابتداى آيه تا الصَّالِحاتِ از مژده‌هاى خداوند به مؤمنان فرمانبر است « 2 » و وسط و آخر آن متضمن دستور خداى متعال است به رسول گرامىاش كه به قوم خود بگو : لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ( از شما چيزى در برابر رسالتم نمىخواهم مگر دوستى و مدارا كردن نسبت به اقارب و خويشانم را ) . مرحوم ابن الجزرى مىگويد : گاهى وقف بنابر تفسيرى تام و بنابر تفسير ديگر غيرتام است . مانند وقف بر وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ ( آل عمران / 7 ) و ابتدا از آيهء وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ كه اين قول ابن عبّاس ، عايشه ، ابن مسعود ، ابى حنيفه ، نافع ،

--> ( 1 ) - معالم الاهتداء ، ص 48 ( 2 ) - همان ، ص 52 و 53