مقدّمهء مصحّح مؤلّف رساله ، ابو بكر بن احمد بن حسين بن مهران نيشابورى ( م 381 ه . ق ) است . در اين رساله نامش « مهربان » آمده كه تصحيف است . وى در اصل اصفهانى و مقيم نيشابور بود . در علم قراءات پيشواى زمان خود بود . در اين بابت نوشته‌هاى متعدّدى به وى منسوب است . از جمله : غرائب القراءات ، وقوف القرآن ، الشامل ، كه به گفتهء ذهبى كتابى است بزرگ ، الغاية في القراءات العشر ، و المبسوط فى القراءات العشر . تصوير نسخهء الغاية بنا بر بيان زركلى ، در دانشگاه رياض ، و نسخهء المبسوط در كتابخانهء ظاهريه نگاهدارى مىشود . امّا رسالهء حاضر ، كه تاريخ كتابت آن 1014 هجرى است ، در باب رسم قرآن و ضبط واژگانى است كه در آن ، شكل نوشتارى در جاى جاى قرآن با يكديگر متفاوت است . يا به تعبير ابن مهران و بنا بر گزارش مترجم فارسى رساله « در خواستند از من ياران ، بيان كردن اختلافهاى هجا كه در قرآن است و در ذكر اينها كه اهل حجاز و اهل شام و اهل حرم بنوشته‌اند » . البته در اين رشته از علوم پيرا قرآنى ، ديگران نيز چه به صورت مستقلّ و چه در مقدّمهء تفسيرها به تفصيل و دقّت بى نظير نوشته‌اند . از جمله كتاب إيقاظ الأعلام بوجوب اتباع رسم المصحف الإمام نوشتهء محمد حبيب اللّه شنقيطى را مىتوان نام برد ، و از