عمويش عبد الرحمان بن كثير هاشمى روايت مىكند . تفسير وى به زبان عربى و به شيوهء روائى است و طى كتب تفسير و حديث معتبر شيعه از جمله كتب اربعه بسيارى نقل گرديده است . همچنين نام وى در اسناد بيش از چهل و دو روايت ضبط شده است كه سند آنها به او مىرسد از جمله در تهذيب و من لا يحضره الفقيه و كامل الزيارات و ساير كتب حديث . منابع : تفسير قمى ، 2 / 131 به بعد ؛ تهذيب الاحكام ، 1 / 53 به بعد ؛ جامع الرواة ، 1 / 453 ؛ رجال ، ابن داود ، 474 ؛ رجال ، نجاشى ، 2 / 44 - 45 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 134 - 135 ؛ معجم رجال الحديث ، 9 / 343 - 345 ؛ من لا يحضره الفقيه ، 3 / 366 به بعد . تفسير ابن زيّات كوفى ، اثر ابو عماره حمزة ( 80 - 150 يا 154 يا 158 ق ) فرزند حبيب بن عمارة بن اسماعيل زيات كوفى تميمى كه مزارش در شهر حلوان عراق معروف است . از شيوخ مفسران اماميه و يكى از قرّاء نامدار قرآن مجيد كه به امام القرّاء معروف است . تفسير و تأويل قرآن را از امام صادق ( ع ) و قراآت و ساير علوم قرآنى را از شيوخ شيعه و اكابر علماى عصر خويش از جمله سليمان الاعمش و حمران بن اعين برادرزادهء ابن اعين و ديگران فراگرفت ابن نديم تفسير متشابه القرآن او را در الفهرست ياد كرده است . بعضى ديگر از آثار قرآن‌پژوهى او عبارت است از : عدد آى القرآن ؛ اسباع القرآن ( كه در اين رشته صاحب ابتكار بوده است ) ؛ كتاب الوقف و الابتداء ؛ حدود آى القرآن ؛ مقطوع القرآن و موصوله . ملا محمد صالح برغانى حائرى ( م 1271 ق ) در كتاب موسوعة البرغانى فى فقه الشيعة ، در فصل « الصلاة فى ماهية القراء » از او به نيكى ياد كرده است . منابع : اعيان الشيعة ، 6 / 238 - 240 ؛ الاعلام ، 2 / 277 ؛ ايضاح المكنون ، 2 / 318 ؛ البيان ، آيت الله خوئى ، 136 - 257 ؛ سير اعلام النبلاء ، 7 / 90 ؛ شذرات الذهب ، 1 / 240 ؛ طبقات ابن سعد ، 6 / 385 ؛ غاية النهاية