القرآن ] ، اثر ابو عبد الله ( م 413 ق ) فرزند محمد بن نعمان معروف به شيخ مفيد از ائمهء حديث و شيوخ متكلمين اماميه و رئيس مطلق شيعه در عصر خويش . سيد محسن امين عاملى 56 نفر از مشايخ و 195 عنوان از مؤلفات وى را نام برده از جمله تفسير مذكور است . ابو العباس نجاشى شاگرد وى اين تفسير را از مفسر روايت مىنمايد . تفسير آيات قرآن كريم كه دلالت بر امامت امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) دارد مورد بحث و تفسير قرار گرفته است . نسخه‌اى از اين تفسير نزد سيد ابن طاووس موجود بود و آن را بر اولاد خويش وقف نموده و تمام آن را در كتاب خود ( سعد السعود النفوس منضود ) در باب دوم فصل اهل البيت و امامت نقل كرده است . تفسيرهاى ديگرى از مؤلفات شيخ مفيد نام برده‌اند كه هيچيك از آنها موجود نيست و فقط رواياتى در كتب حديث و رجال از آنها نقل شده و آنها عبارتند از : 1 ) البيان فى تأليف القرآن ؛ 2 ) البيان فى علوم القرآن ؛ 3 ) تفسير الكلام فى دلائل القرآن ؛ 4 ) اعجاز القرآن ، كه در وجوه قرآن است و اكثر كتب شيعه و سنى از آن ياد كرده‌اند ؛ 5 ) الكلام فى حديث القرآن ؛ 6 ) الكلام فى وجوه اعجاز القرآن ؛ 7 ) النصرة فى فضل القرآن ؛ 8 ) فى تأويل قوله تعالى فاسئلوا اهل الذكر ، در بيان و توضيح آيهء مذكور كه در دو سورهء قرآن آمده است ( نحل ، 43 ؛ انبياء ، 7 ) . منابع : اعيان الشيعة ، 9 / 420 ؛ الاعلام ، زركلى ، 7 / 21 ؛ تأسيس الشيعه ، 336 ؛ الذريعة ، 12 / 182 ؛ رجال ، نجاشى ، 2 / 327 ؛ شذرات الذهب ؛ 3 / 199 ؛ الشيعة و فنون الاسلام ، 27 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 186 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 332 ؛ لسان الميزان ، 5 / 368 ؛ مرآة الجنان ، 3 / 28 ؛ معجم الدراسات القرآنية ، 24 ؛ معجم رجال الحديث ، 17 / 202 ؛ معجم المؤلفين ، عمر رضا كحاله ، 11 / 306 ؛ مفسران شيعه ، 94 ؛ ميزان الاعتدال ، 4 / 26 ؛ النابس فى القرن الخامس ، 186 ؛ النجوم الزاهرة ، 4 / 258 .