1320 از همه قديمىتر است و اين نسخه نزد مصنف آن خوانده شده و به خط شريف رضى چنين نوشته شده است : قرئ على هذا الجزء من اوله الى آخره و صحّ الّا ما اغفل القارى من تصحيحه و . . . فى شعبان من سنة اثنتين و اربعمائة ( 402 ) . اين نسخه در 1936 م در نجف اشرف به چاپ رسيده است ؛ 2 ) مجازات القرآن ، كه مؤلف بزرگوار آن در كتاب ديگر خود به نام المجازات النبويّه ) يا ( مجازات الآثار الوارده عن رسول الله ( ص ) از اين تفسير بسيار نقل نموده است . و ابن خلكان در وفيات الاعيان ( 4 / 416 ) در وصف آن شرحى بيان داشته و تبحر مؤلف آن را در نحو و لغت ستوده است . ولى اكنون نسخه‌اى از آن در دست نيست ؛ 3 ) معانى القرآن ، تفسيرى بوده در معانى بديع آيات قرآنى كه مورد توجه ابن شهر آشوب در معالم العلماء و ابن خلكان در وفيات الاعيان ( 4 / 42 ) قرار گرفته و از اين تفسير با وصف ( يتعذر وجود مثله ) ياد كرده‌اند و فعلا وجود ندارد . منابع : تفسيرهاى فوق : تاريخ بغداد ، 2 / 246 ؛ تأسيس الشيعة ، 213 ؛ الدرجات الرفيعة ، 466 ؛ الذريعة ، 4 / 421 ، 19 / 351 ؛ رجال ، نجاشى ، 2 / 325 ؛ رياض العلماء ، 5 / 79 ؛ ريحانة الادب ، 3 / 121 ؛ شذرات الذهب ، 3 / 182 ؛ لسان الميزان ، 5 / 141 ؛ معالم العلماء ، 51 ؛ فهرست اهدائى مشكوة ، 1 / 67 ؛ معجم رجال الحديث ، 16 / 19 ؛ معجم المطبوعات ، 1 / 1123 ؛ مقدمهء حقايق التأويل بقلم عبد الحسين حلى نجفى ، 20 ؛ مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى ، خانبابامشار ، 5 / 236 ؛ ميزان الاعتدال ، 3 / 523 ؛ النابس فى القرن الخامس ، 164 ؛ يتيمة الدهر ، 3 / 116 ؛ وفيات الاعيان ، 4 / 416 . الناسخ و المنسوخ ، اثر ابو القاسم هبة الله ( م 410 ق ) فرزند سلامة بن نصر ضرير مقعرى نحوى بغدادى از مفسران و اكابر قراء شيعه . و خطيب بغدادى ( م 436 ق ) مىگويد . . . كان من احفظ الناس لتفسير القرآن . اين تفسير در 201 موضوع بحث كرده است و از چندين تفسير بهره گرفته شده است . كارل