پس فرمود : اگر به آن عمل كنيد از آتش جهنم نجات يافته و به فردوس داخل خواهيد شد « 1 » . افتراى مغرضانه يكى از نويسندگان مغرضانه مىنويسد : اماميه در صحت اين قرآن و استناد آن به پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) در شكند و مسلم كسى كه در صحت و استناد قرآن شك كند كافر است « 2 » . در رد اين افتراء كافى است كه نظر مختصرى به عقايد اماميه بشود كه آنان با كلمات صريح خود اظهار مىكنند اين قرآن ( قرآنهاى عصر ) كتاب خدا است و باطل در آن راه نمىيابد و نيافته است . بلكه مؤلف كتاب « البيان » مىنويسند : اشخاصى كه معتقدند كه پس از رحلت پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) زيد بن ثابت در جمع آورى قرآن اقدام كرد قرآن را از تواتر و صحت حتمى مىاندازد با اينكه نسبت اين قرآن به پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) قطعى است و آن قول ( قول به جمع زيد بن ثابت ) از ريشه باطل است پس قرآن شريف در عصر پيغمبر جمع شد نه پس از آن « 3 » . جمع آورى عمر اما جمع آورى عمر به معناى اينكه او اول كسى است كه قرآن را در مصحف ( كتاب واحد ) جمع كرد بسيار از دليل دور و بىمدرك است ، ولى جمع به معناى اينكه او سبب شد و از ابو بكر خواست قرآنى از روى قرآن و يا قرآنهايى كه با امر پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) جمع آورى شده و نوشته بودند بنويسند بعيد به نظر نمىرسد و ابو بكر هم تقاضاى او را پذيرفت و قرآنى از روى قرآن صحابه كه تا آن زمان محفوظ مانده بود نوشته شد . جمع قرآن در زمان عثمان به نظر مىرسد كه كارى كه عثمان در رابطه با قرآن نمود اين بود كه مردم را به قرائت

--> ( 1 ) كتاب سليم بن قيس ، ص 100 . ( 2 ) مجلة الدعوة السعوديه رقم 612 . ( 3 ) البيان ، بحث « فكرة عن جمع القرآن » ص 166 و 170 .