نمىتوانسته شركت داشته باشد . على بن محمد الجزرى ، اسد الغابة فى معرفة الصحابة ، ج 2 ، صص 382 - 384 . 5 - در اين خصوص بنگريد به : محمود راميار ، تاريخ قرآن ، صص 318 - 319 و صص 329 - 332 . 6 - ابو زيد بن سكن همان قيس بن سكن انصارى است كه به كنيه مشهور گشته است . در اسم وى اختلاف است ، سعد بن عمير ، ثابت ، قيس بن سكن گفته شده است . انس بن مالك مىگويد وى يكى از عموهايش بوده است . على بن محمد الجزرى ، اسد الغابة فى معرفة الصحابة ، ج 4 ، ص 406 . و نيز : ابن حجر العسقلانى ، الاصابة فى تمييز الصحابة ، ج 5 ، ص 362 . ابو درداء هم همان عويمر بن عامر بن مالك و به قولى عامر بن مالك است كه لقبش عويمر بوده است . اسد الغابة ، ج 6 ، ص 94 . 7 - لازم به ذكر است كه روايتهاى جمع در روزگار ابو بكر مضطربند و چنان كه گذشت قرآن در روزگار پيامبر جمع گشته بود . بنگريد به : محمد جواد البلاغى ، آلاء الرحمن ، ج 1 ، صص 52 - 53 ، ابو القاسم الخوئى ، البيان ، صص 247 - 256 و نيز : سيد محمد رضا جلالى نايينى ، تاريخ جمع قرآن كريم ، صص 116 - 119 . 8 - سيبويه در باب « آنچه نصب داده شود بنابر تعظيم و مدح » مىفرمايد : مىتوانى صفت را بنابر اصلش تابع كنى و يا آن را از وصفيّت قطع كرده و بدان ابتدا نمايى مانند : الحمد للّه اهل الحمد و اهل الحمد ، اهل الحمد يعنى هو اهل الحمد . سيبويه دربارهء آيه ياد شده مىگويد : به رفع نيز بخوانى ( المقيمون ) خوب است ، . . . عمرو بن عثمان بن قنبر ، الكتاب ، ج 2 ، صص 62 - 63 . و نيز بنگريد به : اعراب القرآن ، منسوب به الزجاج ، تحقيق ابراهيم الابيارى ، ج 2 ، ص 741 و نيز : فضل بن الحسن الطبرسى ، مجمع البيان ، ج 3 ، ص 139 . 9 - نصب « المقيمين » بنابر مفعوليت فعل محذوف « امدح » است نه اختصاص چنان كه گمان آن مىرود . اختصاص ، صادر كردن حكمى بر ضميرى غير غايب است كه بعد آن اسمى ظاهر ، معرفه و هم مدلول با آن ضمير وجود دارد كه آن حكم به آن اسم معرفه مخصوص مىگردد . به عبارت ديگر با اين تخصيص ، از اين ضمير غير غايب ، رفع ابهام و عموميت مىشود مانند :