از آن ابتدا كرده بوذ ، و اكر جه مماثلتى ضعيف است . و واجب جنانك واجب است در ذات خوذ - همجنين واجب است در فاعليّت [ ( او ) ] . و اگر نه آن بوذى - متوقّف شدى تأثير او در معلول اوّل او بر امرى ديگر - كى به آن مترجّح شود وجود آن ازو ، بس آن امر بيش از آن جيز بوذه باشذ - كى فرض كرده شذ كى معلول اوّل اوست ، و معلول اوّل معلول « ( اوّل ) » نباشذ هذا خلف . و جون هرج ما عدا واجب است از واجب « [ است ، پس واجب ] » باشذ كى متوقّف نشود مجموع ما عدا او بر غير او ، و واجب شود دوام مجموع بدوام او ، بسبب عدم توقّف او بر امرى منتظر . و در عدم صرف ممكن نيست فرض تجدّدى با آنك هرج متجدّد شود كلام عايد شود در آن ، و مؤدّى - شوذ آن بحوادثى كى : لا اوّل لها ، بس مجموع ما عدا الواجب را ابتدائى زمانىّ نباشد ، بل كى آنج آن را ابتدائى زمانىّ باشذ بعضى معلولات اوست ، نه همهء معلولات . و اينك او فعل بارادت مىكند قدح نمىكند در دوام فاعليّت او ، - جه : ارادت - يا غير او از صفات ، جون فرض كنند كى دايم است ، و متوقّف نشوذ تأثير واجب بر غير آن ، تأثير دايم ماند - بدوام او . و اگر فرض كنند ارادت را با امرى ديگر - جون : قدرتى ، يا وقتى ، يا داعيى ، يا زوال مانعى ، - يا هر كذام جيز كى باشذ - كى حادث است كلام عايد شود در آن ، و كشيده شوذ بحوادثى « 1 » كى لا بداية لها ، و بالجمله « 2 » هيج فرقى نيست ميان ارادت ، و قدرت ، و غير ايشان از صفات ممكنه ، و ميان ساير ممكناتى كى متقدّم نمىشود بر مجموع ايشان غير واجب الوجود و او دايم است ، بس تأثير او دايم شود . - و هيج زمانى « 3 » و هيج حالى

--> ( 1 ) - بحادثى - م . ( 2 ) - و آنچه جمله - ط - و به آن جمله - مب . ( 3 ) - زيانى - ط - مب .