[ ( و ) ] وجود او خالى از آن صفت ، متعلّق باشذ بعدم آن غير . و او : يا متّصف باشذ به آن ، يا خالى از آن ، - و او در هر دو حالت خود متعلّق باشد ، و آن كى وجود او متعلّق « ( باشذ ) » بعدم غير او ، معلول باشذ ، جنانك متعلّق بوجود « [ غير ] » او همجنين باشد ، - جه مستغنى نباشذ ذات او از آن عدم - تا اگر تقدير كنند تبدّل آن بوجود ، ذات او باطل شود « 1 » ، بس ذات او متعلّق باشذ به غير ، [ ( و ) ] واجب الوجود جنين نيست . و وجوب وجود واجب اقتضاء تركّب « 2 » او نكند از وجود ، و وجوب ، - جه وجوب تأكّد وجودست و كماليّت آن ، و كماليّت زايد نيست بر شىء در اعيان . و اگر وجودى را - كى مقول است بر واجب - و بر غير او ، ذاتى محصّله بوذى در خارج ، - اگر اقتضاء تخصّص « 3 » كردى بأو ، غير او را وصف بوجود نكردندى « 4 » [ ( و ) ] لازم آمذى كى هر موجودى واجب بوذى . و اگر اقتضاء تخصّص بأو نكردى تخصّص او به آن ممكن بوذى ، و مفتقر بعلّتى . و تخصّص وجود عامّ درو به آن است كى او را علّتى نيست ، جنانك وجودات معلوله متخصّص مىشوند - بموضوعات ايشان ، و علل آنها . و اگر او را ماهيّتى بوذى تعلّق وجود به آن ماهيّت [ ( بوذى ، و ماهيّت ) ] او سبب وجود او بوذى ، و ديگر اگر وجود واجب بذات خوذ از لوازم ماهيّتى بوذى ، معلول آن بوذى ، و اين خلف است . مقالت جهارم از فنّ دوّم از جملهء بنجم كى در علم الهى است در آنج واجب الوجود را بان وصف كنند از صفات جلال و اكرام انتهاء علل بواجب الوجود ، و آنك او واحدى است كى هيج جيز

--> ( 1 ) - نشود - ط - مب . ( 2 ) - تركيب - م . ( 3 ) - تخصيص - اصل - تحصص - ط . ( 4 ) - بكردندى - ط - مب .