باشند ، - بسبب عكس كى بيان كرده شد به دو مقدمهء بديهى ، و طريقى بديهى ، و هرگاه [ ( كى ) ] ضرب ثانى از اول صادق باشذ ، مطلوب حاصل گردذ . سؤال - اگر گويند يكى از دو امر لازمست : يا عدم افتقار بأين قانون ، يا افتقار او بنفس خوذ ، يا بقانونى « 1 » ديگر . و ثانى محال است . بس اول متعين باشد . و اما لزوم احد الامرين به جهت آنك بديهى ازو اگر كافى باشذ « 2 » - در تحصيل كسبى ازو كافى باشد در ساير نظريات - و امر اول لازم آيذ . - و اگر كافى نباشذ ، دوم لازم آيذ . جواب - لا نسلم - كى اگر كافى باشد درو ، كافى باشذ « [ در ساير ] » نظريات . جه اين وقتى لازم آمذى - كى ساير نظريات جون كسبى منطق بودندى كى طريقى متسق منتظم دارذ ، كى در آن خطا بطريق ندرت واقع شود ، جون علوم متسق منتظم ، مانند هندسه ، و حساب [ و ] جواب [ ( از ) ] دوم آنست كى اگر بعد م حصول اكتساب نظريات ، عدم حصول جيزى از نظريات مىخواهند ملازمه ممنوع باشذ . جه مدعى توقف جميع نظريات است ، نه توقف هر يكى از آن . و اگر عدم حصول همه مىخواهند نفى تالى ممنوع باشذ . تعليم دوم در بيان موضوع منطق اول بدانك جنانك معلوم : يا معلوم التصور باشذ يا معلوم التصديق « 3 » مجهول بجهل بسيط - كى بازاء علم است : يا مجهول التصور باشد ، يا مجهول التصديق . و قولى كى موصل باشد بتصور مجهول آن را قول شارح

--> ( 1 ) - بقانون - ط . ( 2 ) - باشد و - اصل . ( 3 ) - التصديق و - م .