داورى شيرازى ( 1238 - 1283 ه . ق ) داورى سوّمين فرزند وصال شيرازى است . داورى از همان كودكى بر اثر هوش و فراست زياد ، در اندك زمانى ، دقايق علوم و فنون را فرا گرفت و در شاعرى به مقامى و الا رسيد . شاعر نخستين مراحل كمال را در « مكتب وصال » آموخت و پس از وصال برادر بزرگش ، وقار ، در تعليم و تربيت او سهم بسزايى داشت . داورى علاوه بر استادى در ادب فارسى ، در زبان عربى نيز سرآمد بود و قصايد و اشعارى به زبان عربى مىسرود . شاعر در هنر خطّاطى و نقاشى نيز به مرحلهء استادى رسيد . آرامگاهش در شيراز در زيارتگاه شاه چراغ واقع است . ديوانش چاپ شده است . 24 در ستايش رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلّم كهنه شد دفتر بيا تا دفتر ديگر كنيم * اول دفتر به نام پاك پيغمبر كنيم دفتر پيشين چو روى اهل محشر شد سياه * دفترى از نو به نام شافع محشر كنيم دفتر پيشين همه مدح وزير و شاه بود * مدح ميرى از وزير و شاه بالاتر كنيم از مديح آن و اين در بر چه كرديم از شعار * در مديح شاه دين شعرى بيا از بر كنيم مدح ناشايستگان بالاتر از هر منكرى است * هر نفس بايد صد استغفار از آن منكر كنيم