تفريح و شادى دو هفته‌يى كه پايان آن سيزده به در است و شامل ديد و بازديدها و گردش در باغ و صحرا و آسايش و آرامش مطلق است ، به ايرانيان احساس فراغت و بىآزادى از قيود و بىقيدى و ورود در دنيايى را مىدهد كه همراه با شكفتن گل‌هاى نوبهار ، در نفحهء إلهى به نظر مىرسد غرق گرديده است و إمكان آسودگى از قيود دست و پاگير و نويد رهايى - هر چند كوتاه و موقّت از غم ايّام را براى آن‌ها به ارمغان مىآورد افزون بر آن كه برپايى اين مراسم در ايّام بعد از عيد در بردارندهء نشانهء بازگشت به شادىهاى بهشت گمشده‌يى است عارى از اختلافات طبقاتى كه با وزش نسيم بهارى و به مشام رسيدن نفحهء إلهى آنها را مثل نخستين روزهاى آفرينش در نوعى برادرى روحانى متحّد و هم سطح در كنار هم قرار مىدهد و اهميّت احساس رهايى از قيود و وارستگى از حدودى را كه مشيّت إلهى و آفريدهء خداوند نبوده و مصنوع آدمى و به دور از عدالت الهى است نمايان مىسازد . انجام مراسم نوروز و اين كه در طىّ دوازده روزى كه در امتداد زمانى عيد و پايان آنست اوقات مردم بيشتر به ديد و بازديد و آسايش و شادمانى بگذرد ، ناخودآگاه نوعى كوشش به منظور بازگشت به مبدء آفرينش و آغاز پيدايش عالم و آدم كه محدوديّت‌هاى عادى حيات كنونى و ملاحظات اخلاقى و طبقاتى برخاستهء آدميزادگان وجود نداشت را فراياد خاطر مىآورد و در طىّ همين ديد و بازديدهاى مهرآميز است كه با رفع كدورت‌هاى ديرينه و پالايش روح و روان از دشمنى و كينه و به وجود آوردن دوستىهاى تازه و الفتى كه بين طبقات گوناگون خواه ناخواه به وجود مىآيد - مرزهاى طبقاتى شكسته و موانع كاهش پذيرفته و شادى و خوشى در ميان تمام طبقات مجال ظهور و نمود مىيابد و فاصله‌ها از ميان مىرود و به ميزانى وسيع از ميان مردم « تفرقه و فاصله و دوگانگى » رخت بر مىبندد . كوتاه سخن آن كه نوروز ، عيدى در معنى كامل كلمه ايرانى و آريايى است و از آنجا كه در جهان بينى آريايى شادى نعمت فوق العاده‌يى است و شادمانى در عيدى كه مظهر بازگشت به دنيايى ايزدى است لازم شناخته شده و از اين رو خوددارى از خوردن غذا و يا تحمّل هر نوع رياضت اهريمنى به شمار آمده و بر پرهيز از آن تأكيد گرديده است ، اين عيد كه در همه جا با موسيقى و آواز و شادمانى همهء ايرانيان در طىّ ساليان همراه بوده - يكى از ويژگىهاى جالب از طرز تفكّر و شيوهء زندگى ايرانيان در