اقتضاى تفضّل و احسان دارد و آن از كيفيّات متّعلّق به مزاج است و خداى تعالى از آن منزّه است و اطلاق آن بر خداوند مجاز مىباشد . برخى از محقّقان ، رحمت را از صفات ذات دانسته‌اند و آن رسانيدن خير و بر طرف كردن شرّ است . و باز گفته‌اند : رحمت ، ترك عقوبت از كسى است كه مستوجب كيفر است و « سبقت رحمتى غضبى » تقدّم و سبق رحمت خداوند را بيان مىدارد . [ كشّاف اصطلاحات الفنون ] كمرِ كوه ، كم است از كمرِ مور آنجا * نااميد از درِ رحمت مشو ، اى باده پرست [ حافظ ، غزل 21 / 4 ص 58 ] يا رب اندر دلِ آن خسروِ شيرين انداز * كه به رحمت گذرى بر سرِ فرهاد كند [ غزل 185 / 4 ص 386 ] چو پيرِ سالكِ عشقت به مى حواله كند * بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا مىباش [ غزل 269 / 3 ص 554 ] عفو الهى بكند كارِ خويش * مژدهء رحمت برساند سروش [ غزل 279 / 2 ص 574 ] به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ور نه * كشش چو نَبْوَد از آن سو ، چه سود كوشيدن ؟ [ غزل 385 / 8 ص 876 ] بيار باده كه دوشم ، سروشِ عالَمِ غيب * نويد داد كه عام است فيضِ رحمتِ او [ غزل 397 / 4 ص 810 ] نمىكنم گِله‌ِيى ليكن ابرِ رحمتِ دوست * به كشتزارِ جگر تشنگان ، نداد نمى [ غزل 462 / 9 ص 940 ] مصوّر ؛ [ ع ، اسم مفعول ] از « تصوير » صورت داده شده ، نقش كرده ، نقّاشى شده ، داراى صورت ذكر ؛ ياد كردن ، تذكار ، گفتن ، بر زبان راندن مقابل صمت ، نماز ، دعا ، طاعت ،