در ضمن قصيدهء معروف خود به مطلع : طلب ، اى عاشقانِ خوش‌رفتار * طرب ، اى شاهدانِ شيرين كار گويد : خيز ، تا ز آبِ روى ، بنشانيم * گَرْدِ اين خاك تودهء غدّار و « شرف الحكماء كافى بخارايى » مشهور به « سعد كافى » نيز در قطعه‌يى عبرت‌آموز ، در طىّ قصيده‌يى به مطلع : بيدار شو دلا كه جهان پر مزوّرست * بر نخلِ روزگار نه برگست و نى برست چنين آورده است : ديدى بدان شبان كه گرفتى هميشه شير * آرى شبان ز شير گرفتن ، توانگراست در كوزه‌هاىِ شير فزودى هميشه آب * بفروختى به خلق كه شيرِ مطهّر است پيوسته شيرِ خود را با آب مىفروخت * پنداشت كارها همه ساله برابر است بنگر بدان شبان چه رسيد از بلاىِ حرص * اينك بگويمت كه دلت نيك غمخور است سيلى در آمد و رمه خواجهء را بِبُرد * فرياد كرد خواجه كه : چه شور و شر است ؟ آواز داد ، هاتفش از گوشه‌يى و گفت : * كه « اين خاك توده خانهء پاداش و كيفرست » [ لباب الألباب تأليف محمّد عوفى با تصحيح مرحوم سعيد نفيسى 1335 تهران كتابخانه ابن سينا علمى ص 513 ذيل شرح احوال « سعد الدّين شرف الحكماء كافى - البخارى » ] حاشاك ( ع ) دور باد از تو :