( 10 ) اى سايه ز خاك بر گرفته * وز روىِ تو ، نور ، خور گرفته اى بال گشاده بازِ چترت * عالَم همه زيرِ پر گرفته طوطىِّ شكر نثارِ نُطْقَت * جان‌ها همه در شَكر گرفته افكنده وجود را پسِ پُشْت * پس فَقْرِ فكنده ، بر گرفته از بهرِ قبولِ توبهء خويش * آدم ، سخنِ تو ، در گرفته آنجا كه جَنيبتِ تو رَفْرَفْ * عيسى ، دُمِ لاشه خر گرفته آنجا كه نشيمنِ تو ، طوبى * موسى ، رِه طور بر گرفته در مكتبِ جان ، ز شوقِ نامت * لوحِ أرِنى ز سر گرفته تا حصنِ تو ، نسجِ عنكبوتست * أوْهَنْ نه ، كه أحْصَنُ البُيوتَسْتْ