( 11 ) هر آدميئى ، كه او ثنا گفت * هرچ آن نه ثناىِ تو ، خطا گفت خود خاطرِ شاعرى چه سنجد * نعتِ تو ، سزاىِ تو ، خدا گفت گر چه نه سزاىِ حضرتِ تست * بپذير هر آنچه اين گدا گفت هر چند فضولْ گوىْ مرديست * نادانى كرد و ناسزا گفت زان گفته و كْرَدِهْ گر بپرسند * كز بهرِ چه كرد ؟ يا چرا گفت ؟ اين خواهد بود عُدَّتِ او * كفّارهء هر چه كرد يا گفت تو محو كن ، از جريدهء او * هر هرزه كه از سرِ هوى گفت چون نيست بضاعتى ز طاعت * از ما گُنَه وز تو ، شفاعت