و در سال دهم بعثت ، ابو طالب و خديجه ( س ) وفات كردند و به قول بعضى وفات ابو طالب در روز 26 ماه رجب آخر سال دهم بعثت رخ داد ، و سه روز بعد از آن وفات حضرت خديجه ( س ) پيش آمد . حضرت خديجه هنگام وفات 65 سال داشت و در قبرستان حجون در مكه به خاك سپرده شد . رسولخدا ( ص ) وارد قبر خديجه ( س ) شد ، و در آن سال دو مصيبت جانسوز براى رسول اكرم ( ص ) رخ داد ، از اين رو آن سال بنام « عام الحزن » ( سال اندوه ) ناميده شد ، و پيامبر ( ص ) فرمود : « همواره قريش از من واهمه داشتند تا آن هنگام كه ابو طالب از دنيا رفت » . ابو طالب مرد شريف قريش ابو طالب پير مرد تنومند و خوش اندام بود ، شكوه شاهان و وقار حكيمان در چهرهء او ديده مىشد ، بعضى از « اكثم صيفى » ( دانشمند معروف عرب ) پرسيدند : دانش و سياست و حلم و آقائى را از چه كسى آموختى ؟ . در پاسخ گفت : « از ابو طالب آموختم كه سيّد عجم و عرب و هم پيمان حلم و ادب بوده است » . و از روايات بسيار استفاده مىشود كه ابو طالب به خاطر حفظ بنى هاشم از خطر دشمن ، دين خود را مكتوم مىداشت ، و مثل او همانند اصحاب كهف است كه براى حفظ جان خود ، دين خود را مىپوشاندند . ابو طالب از كسانى است كه وصاياى ( اوصياى عيسى عليه السّلام ) را به عنوان وديعهء الهى همراه خود داشت ، و آن را به رسول اكرم ( ص ) سپرد . و نيز روايت شده كه : « نور ابو طالب در قيامت همهء انوار خلايق - جز انوار پنج تن - را تحت الشعّاع خود قرار مىدهد » .