آن است كه در آن زمان نيز چنين عملى نهى شده بود . اگر نيز گفته شود صحابه چنين كارى را با كشته شدگان انجام دادند و اين بدان سبب بود كه آنان كارى انجام داده بودند كه موجب حدّ راهزنى بر آنان مىشد ما نيز در پاسخ خواهيم گفت اگر نيز در اينجا اجراى حدى در كار باشد حد راهزنى و محاربه است كه در آن مجازاتى مثل مثله كردن وجود ندارد ، چه در آيه اى كه منبع استنباط اين حدّ شرعى است مىفرمايد : « مجازات كسانى كه با خدا و رسول او محاربه و يا در ايجاد فساد در روى زمين تلاش مىكنند تنها آن است كه به طرز سختى كشته شوند ، يا به صليب كشيده شوند ، يا دستها و پاهايشان به صورت عكس يكديگر قطع شود يا از سرزمين [ خود ] تبعيد شوند . . . » « 25 » بنابراين همان گونه كه مشاهده مىشود در اين آيه در رديف مجازات محاربين اشاره اى به مثله كردن نشده است . ثانيا : پيامبر اكرم ( ص ) مىفرمايد : « اگر خواستيد [ دشمن را ] بكشيد به طرز درستى بكشيد » . همچنين است كه قتل به موجب آيين قصاص مثله كردن را توجيه نمىكند و اگر نيز افرادى را كه در اين ماجرا كشته شدند طرفهاى يك جنگ بدانيم در جنگ نيز رسول خدا ( ص ) چنين چيزى را مجاز نمىدانست . ثالثا : پيامبر ( ص ) از كشتن مردم از طريق تشنگى دادن به آنها يا با حالت تشنگى نهى فرموده و اين در حالى است كه بنابراين روايت رسول اكرم ( ص ) آنان را واگذاشت تا از تشنگى بميرند تا آنجا كه آنان حتى از شدت تشنگى دهان خود را به زمين مىكشيدند و در همين وضع ماندند تا به هلاكت رسيدند . در دفاع از اين روايت گفته نشود كه رسول خدا ( ص ) به چنين چيزى فرمان نداد ، چرا كه ما مىگوييم بر اساس روايت پيامبر ( ص ) از اين ماجرا اطّلاع يافت و آن را مورد مخالفت قرار نداد و بنابراين اگر اين روايت را بپذيريم بايد اين را نيز مورد پذيرش قرار دهيم كه رسول اكرم ( ص ) از چنين ماجرايى مخالف احكام اسلام

--> ( 25 ) مائده / 33 .