اطّلاع داشته و از آن نهى نفرموده است . كوتاه سخن دربارهء اين روايت آن كه به عقيدهء ما انتساب چنين خبرى به دليل مخالفت با مسائل مسلّم و قطعى شده شرعى فاقد صحّت است . حدّ محاربه با خداوند و رسول ( ص ) 539 - در اين مقام ، فقها از ماجراى عرينها و آنچه در اين ماجرا دربارهء حدّ شرعى راهزنى يا محاربه با خداوند و رسول او به رسول خدا ( ص ) نسبت داده شده به سخن پرداخته و چنين روايت مىكنند كه آنچه انجام آن به پيامبر ( ص ) نسبت داده شده با حدّى كه در قرآن دربارهء اين گونه مجرمان آمده است مطابقت دارد . اما ما گفتيم كه همهء آنچه به رسول خدا ( ص ) نسبت داده شده حدّاقل به صورت كامل با آنچه در آيهء ذكر شده مطابقت نمى كند ، چرا كه در آيه قرآن درآوردن چشمهاى مجرمان يا كشتن آنان از طريق تشنگى به گونه اى كه از شدّت آن دهان خود را به زمين بمالند به عنوان مجازاتى براى محاربان و راهزنان ذكر نشده است و به همين دليل نيز ما انتساب اين روايت را به رسول خدا ( ص ) نپذيرفتيم . اكنون متن آيه را ذكر مىكنيم تا ميزان مطابقت يا عدم مطابقت آن با ماجراى مورد بحث را روشن سازيم ، خداوند مىفرمايد : « مجازات كسانى كه با خدا و رسول او محاربه و يا در ايجاد فساد در روى زمين تلاش مىكنند تنها آن است كه به طرز سختى كشته شوند ، يا به صليب كشيده شوند ، يا دستها و پاهايشان به صورت عكس يكديگر قطع شود يا از سرزمين خود تبعيد شوند . اين براى آنان مايه خوارى در دنياست و در آخرت براى آنان عذابى دردناك خواهد بود ، مگر كسانى كه پيش از آن كه برايشان دست يابيد توبه كنند ، پس بدانيد كه خداوند آمرزنده و مهربان است » . « 26 » بى ترديد عنوان محارب بر آن گروه از افراد عرينه صادق است و در عمل نيز

--> ( 26 ) مائده / 33 - 34 .