پس از اين ماجرا سخن ابن زبعرى براى رسول خدا ( ص ) نقل شد و آن حضرت فرمود : « هركس خود دوست بدارد در مقابل خداوند مورد پرستش قرار گيرد ، چنين كسى به همراه آن كه او را بپرستد در دوزخ خواهد بود . اين مردم ، شيطان را و آنچه او آنان را به پرستش آن دستور مىدهد مىپرستند » . به همين سبب نيز خداوند اين آيات را نازل ساخت كه « آن كسانى كه از جانب ما نكويى براى آنان پيش گرفته است ، همينها از آن [ آتش ] دورند ، صداى آن را نمىشنوند و در آنچه دلهاى آنان بدان مايل است جاويدانند » « 12 » . اين آيه به كسانى چون عيسى ( ع ) و عزير و ديگر احبار و راهبانى نظر دارد كه بندگى خداوند مىكردند . همچنين در اين باره كه آن مردم مدّعى پرستش فرشتگان بودند و آن را دختران خداوند مىدانستند ، اين آيات نازل گشت : « گفتند خداوند براى خود فرزندى اختيار كرده ، حال آن كه او منزّه است و بلكه آن فرشتگان بندگانى گرامى داشته شده‌اند كه به گفتار بر او پيشى نگيرند و به فرمان او عمل مىكنند . او آنچه را پيش روى و پشت سر ايشان است مىداند و اين فرشتگان هيچ شفاعت نمىكنند مگر براى آن كسانى كه خداوند راضى باشد و ايشان از بيم او هراسانند و هر يك از آنها كه بگويد من در مقابل خداوند خدايى هستم ، جهنم را پاداش او قرار دهيم كه بدين‌سان ما ستمگران را كيفر مىدهيم » « 13 » علاوه بر اين ، خداوند دربارهء شگفتى و خوشايند مشركان از گفته‌هاى ابن زبعرى اين آيات را نازل كرد : « هنگامى كه پسر مريم مثل زده شد ، ناگاه قوم تو اين سخن را مايهء جنجال خود قرار دادند و گفتند : « آيا خدايان ما برتر است يا او » . آنان اين مثل را جز براى مجادله و ستيز با تو نزدند كه آنان مردمى ستيزه جويند » . « 14 » » . « 15 »

--> ( 12 ) - همان / 102 - 101 . ( 13 ) - همان / 29 - 26 . ( 14 ) - زخرف / 58 - 57 . ( 15 ) - البداية و النهاية ، ج 3 ، ص 88 و 89 .