فرزندان خود يا برادران يا برادرزادگان خود و فرزندان مطلّب يا ديگران را در جايگاه او مىخواباند . البّته ابو طالب ، اگر چنين هم نمىكرد به تعصّب خانوادگى خويش وفا كرده بود ، اما در اين ميان [ عاملى ديگر ] « 6 » و شفقّت و محبّت و رأفتى در كار بود كه خداوند در قلب ابو طالب بزرگوار جاى مىداد . [ به هر حال ، طىّ آن سه سال محاصره اقتصادى ] فشار دشواريها بر مؤمنان و بنى هاشم و بنى مطلّب هر روز بيش از روز پيش شدّت مىيافت تا آنجا كه اطفال خردسال آنان از شدت گرسنگى همچون بوته‌هايى نورسته پژمرده مىشدند . محاصره‌اى كه در اين مدّت اعمال مىشد - به گفتهء ابن اسحاق - محاصره‌اى كامل و همه‌جانبه بود تا آنجا كه حتّى شامل ازدواج نيز مىشد و نه به آنان همسر مىدادند و نه از آنان همسر مىگرفتند . موريانه 270 - بنى هاشم و بنى مطلّب و در رأس آنان ابو طالب سه سال در محاصره به سر بردند و در اين سه سال پى در پى رسول خدا ( ص ) نيز با آنها بود . آنان كودكان خويش را مىديدند كه گرسنگى آنان را مىگزد ، اما هرگز ارادهء آن بزرگمردان نستوه را متزلزل نمىكرد تا در صدد كسب پناهى و پناهگاهى براى خود برآيند يا محمّد ( ص ) را تسليم مشركان كنند تا او را به قتل برسانند ، خداوند خواه در دلهاى مؤمنان اين گروه و خواه در دلهاى مشركان صبر و شكيبايى انداخته بود . در اين ميان ، خداوند در دو جا آيات خود را آشكار ساخت .

--> ( 6 ) - عامل ديگر همان ايمان ابو طالب است ، آن‌گونه مواضع درخشان او كه اين يكى از آنهاست چنين چيزى را اثبات مىكند . گويا مؤلّف نيز توجّه داشته است كه چنين مواضعى را نمىتوان با مسائلى چون تعصبّات قبيله‌اى جاهلانه توجيه كرد ، لذا در جستجوى توجيهى ديگر برآمده و بجاى آن كه به خود جرأت قبول - و يا اگر قبول دارد - جرأت اظهار اين حقيقت را بدهد كه همهء مواضع درخشان ابو طالب و از جمله موضع اخير از ايمان او ناشى مىشود ، توجيهى سست‌تر از آنچه خود آن را نپذيرفته اظهار داشته است . م .