خدا صلى الله عليه و سلم ، محمد بن عبد الله بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصى بن كلاب بن مرة بن كعب بن لوى بن غالب بن فهر بن مالك بن نضر بن كنانة ابن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد . ( اينكه نسب وى صلى الله عليه و سلم را از معد جلوتر نبرديم براى اينست كه از اين كار نهى كرده و فرموده « نسب شناسان دروغ گفته‌اند » و هم از معد تا اسماعيل بن ابراهيم در شمار و نام كسان اختلاف بسيار است و آنچه مسلم و بى خلاف است نسب وى تا معد بن عدنان است و ما شرح اين موضوع را با سخنان گونه‌گون كه در اين باب گفته‌اند در كتاب الاستذكار لما جرى فى سالف الاعصار آورده‌ايم و هم در كتابهاى سابق خويش آنچه را كه دربارهء پيوستگى اسماعيل بن ابراهيم معروفست و كسانى كه از ابراهيم تا آدم بوده‌اند به ترتيبى كه اهل كتاب و نسب شناسان گفته‌اند ياد كرده‌ايم ) . كنيه‌اش ابو القاسم و مادرش آمنه دختر وهب بن عبد مناف بن زهرة بن كلاب بود . در عام الفيل ، بروز هشتم و بقولى دهم ماه ربيع الاول مطابق روز هشتم ديماه سال هزار و سيصد و هفدهم از پادشاهى بخت نصر و روز بيستم نيسان سال هشتصد و هشتاد و دوم اسكندر پسر فيليپس شاه و سال سى و نهم پادشاهى انوشيروان خسرو پسر قباد پسر فيروز شصت و پنج روز پس از آمدن اصحاب فيل به مكه و بقولى كمتر از اين رخ داد . آمدن اصحاب فيل روز شنبه پنجم محرم بود . هنوز او ، عليه الصلاة و السلام ، از مادر نزاده بود كه پدرش عبد الله بن عبد المطلب وفات يافت و بقولى وفات او يك ماه پس از تولد پيغمبر و بقول ديگر بسال دوم مولد وى و بقولى بيست و هشت ماه پس از تولد وى بود كه براى تجارت سوى شام رفته بود و به مدينه در بيست و پنج سالگى درگذشت . وى عليه الصلاة و السلام را به حليمه دختر ابى ذؤيب ، يعنى عبد الله بن حارث