در سال 131 ابراهيم امام بن محمد با برادران خود ابو العباس « 461 » و ابو جعفر « 462 » و فرزندان و عمو و موالى خود كه همه جامه‌هاى فاخر بر تن داشتند بر سى اشتر با بار و بنه به حج رفتند . چون در همه جا صحبت از ظهور امر آنان بود مردم شام و باديه‌ها و حرمين مكه و مدينه به ديدنشان آمدند . چون خبر اين حج به مروان بن محمد رسيد به عامل خود در دمشق نوشت كه گروهى از سپاهيان را بر سر آنان فرستد . مروان در شام بود . عامل او جماعتى از سواران را بفرستاد ، آنان بر ابراهيم هجوم آوردند و بگرفتندش و به زندان حرّان بردند و در آنجا به زنجيرش كشيدند و حلقه را چنان بر او تنگ گرفتند كه بمرد . در اين سفر چون ابراهيم دريافت كه او را دستگير خواهند كرد به مرگ خود يقين كرد و برادر خود ابو العباس عبد الله بن محمد را از مرگ قريب الوقوع خود آگاه كرد و وصيت كرد كه اهل بيت او را به كوفه برد . خود نيز به كوفه روان شد . برادرش ابو جعفر نيز همراه او بود همچنين عمويش و شش تن ديگر از رجال . اينان نهانى وارد كوفه شدند . ابو العباس سفّاح در سال 132 ابو العباس عبد الله بن محمد امام پسر على بن عبد الله بن عباس بن عبد المطلب خروج كرد . اين خروج در شب جمعهء دوازدهم ماه ربيع الاول از خانهء ابو سلمه « 463 » در كوفه بود . او نماز مغرب را در مسجد بنى ايوب به جاى آورد و به خانه رفت . بامداد روز ديگر سردارانش لشكر تعبيه داده بيامدند و براى او جامه سياه و اسب و شمشير آوردند . ابو العباس با ياران خود به قصر امارت رفت ، سپس به مقصورهء مسجد شد و از منبر بالا رفت و مردم با او بيعت كردند . چون سفاح به خلافت نشست عم خود عبد الله بن على را به سوى مروان فرستاد . مروان در زاب فرود آمده بود . ميان عبد الله بن على و مروان نبرد درگرفت و مروان منهزم شد . مروان همچنان برفت . و آن سوى حران از پل فرات بگذشت و جماعتى را در كنار نهر فطرس در سرزمين فلسطين گرد آورد و به مقابله در ايستاد . عبد الله بن على نيز از فرات بگذشت و