وليد بن عقبه . از صحابه آنها كه از طرفداران عثمان بودند : حسّان بن ثابت و كعب بن عجرة و كعب بن مالك و نعمان بن بشير و رافع بن خديج و زيد بن ثابت و محمد بن مسلمه ، با او بيعت نكردند . چند روز بعد بيعت كردند . عايشه مردم را بر على مىشوراند . بر او طعن مىزد و مىگفت : « وى به زودى خلع خواهد شد . » او خواهان طلحه بود . در آن هنگام كه عايشه از حج بر مىگشت ، سوارى با او رو به رو شد . عايشه گفت : « در پشت سرت چه وقايعى بود ؟ » گفت : « عثمان كشته شد . » عايشه گفت : « چنان است كه گويى مىبينم كه مردم با طلحه بيعت مىكنند و انگشت او خوب مناسب دستهاى ايشان است . » سوارى ديگر آمد ، عايشه پرسيد : « پشت سرت چه روى داده بود ؟ » گفت : « مردم با على بيعت كردند . » عايشه فرياد « وا عثمانا » برآورد و گفت : « كسى جز على او را نكشت . يك شب از روزگار عثمان بهتر از تمام روزگار با على » و روانهء مكه شد . در مسجد خيمه‌اى زد . على مىخواست كه معاويه را از شام بردارد ، مغيرة بن شعبه به دو گفت : « وى را در جايى كه دارد نگاه دارد چرا كه وى به همين خرسند است . » طلحه و زبير از على خواستار ولايت بصره شدند . على نپذيرفت و گفت : « شما نزد من بمانيد تا به كمك شما اين كار را تحمل كنم چرا كه از دورى شما هراس دارم . » ايشان از وى دستورى خواستند تا عمره بگزارند و او موافقت كرد . ايشان نزد عايشه رفتند و كار عثمان را بزرگ جلوه دادند و گفتند : « ما تصور نمىكرديم كه در اين شورش پژوهى او كشته شود . اكنون كه كشته شد توبهء ما در خونخواهى او خواهد بود . » و بيعت را شكستند و در مكه اقامت گزيدند . على كارگزاران خويش را به هر سوى روانه كرد . عثمان بن حنيف انصارى را به بصره فرستاد و عبد الله بن عامر را از آنجا برداشت . عبيد الله بن عباس را مأمور يمن كرد و يعلى بن منيه را از آنجا برداشت . قثم بن عباس را مأمور مكه كرد و جعدة بن هبيرهء مخزومى را كه پسر عمه‌اش بود والى خراسان كرد و به عبد الله بن عمر گفت : « به شام برو . » گويند چون اين خبر به معاويه رسيد ، گفت : « همانا خليفهء شما مظلوم كشته شده و مردمان با على بيعت كرده‌اند و من منكر اين نيستم كه وى از من بهتر و سزاوارتر است . اما من متصدى اين كار هستم و ولى عثمانم و پسر عمهء او و كسى كه به خونخواهى او برخيزد . و كشندگان عثمان با على هستند بايد آنها را نزد من بفرستد تا ايشان را بكشم ، سپس با او بيعت كنم . » مردم شام ديدند كه وى در جستجوى حقى است . ايشان مردمى غافل و اندك هوش بودند ، چرا كه يا اعرابى خشك بودند يا شهرنشين كودن . معاويه هنگامى كه سخن عايشه را در حق على شنيد و دانست كه طلحه و زبير