انصار به مدينه رفتند و پيغمبر به هجرت فرمان داد . پيش از بيعت عقبه ، يك سال پيشتر ، ابو سلمة بن عبد الاسد هجرت كرده بود و او نخستين كسى بود كه به مدينه هجرت كرد . آنگاه پس از وى عبيدة بن حارث و عثمان بن مظعون و مسطح بن اثاثه هجرت كردند . آنگاه پس از ايشان عمر بن الخطاب ( رض ) و عياش بن [ ابى ] ربيعه - كه برادر ابو جهل بن هشام بود - هجرت كردند و مادر عياش نذر كرد كه تا وى مرتد نشود ( بازنگردد ) به زير هيچ سقفى نرود . آنگاه ابو جهل بن هشام و حارث بن هشام بيرون آمدند او را بازگرداندند . همچنان او را شكنجه مىدادند تا او را فريفته كردند و از دين بازگرداندند و دربارهء او نازل شد : « و از مردمان كسى هست كه گويد به خدا ايمان آوردم و چون آزار بيند ، آزمون مردم را چون عذاب خداوند قرار دهد » ( 29 : 10 ) و او بعد هجرت كرد و اسلام آورد . سپس ديگر مسلمانان خارج شدند و فقط پيغمبر و على و ابو بكر باقى ماندند و آن كسان كه از ناتوانى و فقر نيروى حركت نداشتند . قريش هنگامى كه ديدند ياران پيغمبر همه هجرت كرده‌اند هراسان شدند . دانستند كه وى اگر خارج شود با ايشان به نبرد خواهد پرداخت . پس در دار الندوة گرد هم آمدند و در كار او به شور پرداختند . روايت شده است كه شيطان فرياد برآورد كه : اى اهل عقبه ، اى اهل « اخاشب » ، آيا مىدانيد كه محمد و ياران او براى جنگ با شما گرد آمده‌اند ؟ در يادكرد دار الندوه گويند آنگاه سران قريش در دار الندوه گرد آمدند و در ميان ايشان بود : ابو جهل بن هشام ، عتبة بن ربيعه ، شيبة بن ربيعه ، عاص بن وائل ، ابو سفيان بن حرب ، نبيه و منبه دو فرزند حجاج . گويند كه ابليس به چهرهء پيرمردى جليل كه پيراهنى بىآستين داشت بر ايشان ظاهر شده گفتند : اين پيرمرد كيست ؟ گفت : پيرمردى از اهل نجد ، چيزهايى دربارهء كسى كه شمايان با او دشمنيد شنيده ، و اينك آمده تا آنچه شما مىگوييد بشنود ، شايد از انديشه و راى او شما را بهره‌اى باشد . پس سخنگوى ايشان ، برخاست و گفت : اين مرد هر چه بود بود و اينك من از حمله و تاخت او بر ما ، در امان نيستم . پس دربارهء او هماهنگ شويد . آنگاه يكى از ايشان گفت : من معتقدم او را با آهن بكشيد يا در [ خانه ] را بر روى او ببنديد تا بميرد . ابليس گفت . اين رايى [ درست ] نيست ، چرا كه اگر شما اين كار را بكنيد ممكن است ياران او ،