ابن قتيبة الدينوري ( مترجم : ناصر طباطبايى )

181

الإمامة والسياسة ( امامت وسياست ، تاريخ خلفاء ) ( فارسى ) ( چاپ ققنوس )

او فاصله انداخته‌ايد . خدايا ، از تو عليه قريش يارى طلبيدم . آنان پيوند خويشى مرا قطع كردند و بزرگى و فضل مرا كوچك شمردند . نگاه كردم و كسى را جز اهل بيتم يار و ياور نديدم . ترسيدم كه آنان نابود شوند بنابر اين صبر كردم در حالى كه خاشاك در چشم بود و استخوان در گلويم . تا اين كه مردم حمله كردند و عثمان را كشتند . پس از آن نزد من آمدند و با من بيعت كردند . من خوددارى كردم و آنان اصرار تا جايى كه نزديك بود كسانى زير دست و پا كشته شوند . اولين كسانى كه با من بيعت كردند طلحه و زبير بودند . اگر آنان خوددارى مىكردند آنان را مجبور نمىكردم چنان كه ديگرى را مجبور نكردم . مدتى اندك كه گذشت به من گفته شد ، آنان به همراه لشكرى به طرف بصره حركت كرده‌اند . هيچ كس در ميان آنان نبود مگر اين كه پيش از آن با من بيعت كرده بود و بيعت مرا پذيرفته بود . آنان در بصره به خزاين بيت المال دست يافتند و بر مردم شهر حاكم گرديدند در حالى كه آنان زير فرمان من بودند و از پيروان من به حساب مىآمدند . پس از مدتى سخنان آنان متشتت گرديد و گروه و جماعت خود را به فساد كشاندند و پس از آن به طرفداران من حمله كردند و با مكر و فريب عده‌اى از آنان را كشتند و عده‌اى نيز در حالى كه در دست خود شمشير داشتند صبر كردند . آنان مردم شهر را زدند و خداوند نيز در مقابل اعمال آنان صبر پيشه ساخت . به خدا سوگند اگر آنان يكى از مردم بصره را مضروب نساخته بودند ، براى من سزاوار بود كه با لشكرى به سوى آنان حركت كنم . اين در حالى بود كه آنان بسيارى از مسلمانان را به قتل رساندند چنان كه تعداد كشته‌شدگان بيش‌تر از كسانى بود كه همراه آنان شده بودند . خداوند مدتى كار آنان را به آنان سپرد و در كار خود ظلم روا داشتند . پس از آن به اهل شما نگريستم ، اين در حالى بود كه آنان اعراب و احزابى بودند طمعكار و جفا پيشه كه از هر گروهى گرد يك ديگر فراهم آمده بودند . سزاوار بود كه آنان مؤدب گردند و كسى بر آنان ولايت يابد زيرا هيچ يك از آنان از مهاجران و انصار نبودند ، و حتى از تابعين نيكو كار نبودند . من به سوى آنان رفتم و آنان را به جماعت و طاعت فرا خواندم ولى آنان خواهان جدايى و نفاق بودند ، آنان به سوى كسانى از مهاجر و انصار و تابعين نيكو كار ، تير و نيزه كشيدند . در اين صورت بود كه به جنگ آنان همت گماشتم . آنان وقتى درد و رنج زخمى شدن را چشيدند ، مصحف‌ها را بالا بردند و ما را به آنچه در آن مصحف‌هاست فرا خواندند ، به آگاهى شما رساندم كه آنان از اصحاب دين و قرآن