يك انسان الهى با ايمان ، خود و مجموعهء جهان هستى را آفريدهء پروردگار حكيم ميداند . او عقيده دارد كه آغازش از فيض الهى بوده و انجامش نيز بازگشت بسوى خداوند است . وَ هُوَ خَلَقَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ . « 1 » پروردگار عالم نخستين بار شما را آفريده و سرانجام بسوى او برميگرديد . در نظر انسان الهى ، دنيا يكى از منازل تكاملى است كه بر سر راه بشر قرار گرفته است . چند روزى كه در آن زندگى مىكند موظّف است براى تأمين سعادت مادّى و معنوى و كمال جسمانى و روحانى خود كوشش كند . او براى تهيّهء غذا و لباس ، مسكن و مركب ، و خلاصه دست يافتن به لوازم زندگى و لذائذ مشروع خود ، كار مىكند ، زحمت ميكشد و سربار مردم نميشود . ولى به اين نكته توجه كامل دارد كه منظور اساسى و مقصد عالى از سعى و عمل دنيا جلب لذائذ مادّى و تأمين زندگى حيوانى نيست . بلكه مكلّف است هر چه بهتر خويش را براى هدف اصلى تكامل بسازد و هر قدر بيشتر خود را بسرمايه‌هاى ايمانى و اخلاقى ، بكمالات علمى و عملى مجهّز نمايد تا روزى كه عمرش سپرى مىشود و منزل دنيا را پشت سر ميگذارد ، به گروه تكامل يافتگان به پيوندد و در حالى كه خدا از او راضى و او از خداوند خشنود است بسوى حق برگردد و بكمال مطلق نائل شود . يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً . فَادْخُلِي فِي عِبادِي . وَ ادْخُلِي جَنَّتِي . « 2 »

--> ( 1 ) سورهء 41 ، آيهء 21 ( 2 ) سورهء 89 ، آيهء 27